Ghasel 340: Ich, der ich vom Feuer des Herzens gäre wie der Weinkrug

من که از آتش دل چون خم می در جوشم
مهر بر لب زده، خون می‌خورم و خاموشم

قصد جان است طمع در لب جانان کردن
تو مرا بین که در این کار به جان می‌کوشم

من کی آزاد شوم از غم دل؟ چون هر دم
هندوی زلف بتی حلقه کند در گوشم

حاش لله که نیم معتقد طاعت خویش
این قدر هست که گه گه قدحی می‌نوشم

هست امیدم که علیرغم عدو روز جزا
فیض عفوش ننهد بار گنه بر دوشم

پدرم روضهٔ رضوان به دو گندم بفروخت
من چرا ملک جهان را به جوی نفروشم؟!

خرقه‌پوشی من از غایت دین‌داری نیست
پرده‌ای بر سر صد عیب نهان می‌پوشم

من که خواهم که ننوشم به جز از راوق خم
چه کنم گر سخن پیر مغان ننیوشم؟

گر از این دست زند مطرب مجلس ره عشق
شعر حافظ ببرد وقت سماع از هوشم

Ich, der ich vom Feuer des Herzens gäre wie der Weinkrug,
trinke mit versiegelter Lippe Blut und schweige.

Nach der Lippe des Geliebten zu verlangen heißt, dem eigenen Leben nachzustellen;
sieh mich an, der ich mich darin mit ganzer Seele mühe.

Wann werde ich je frei vom Kummer des Herzens, da jeden Augenblick
die dunkle Locke eines Abgotts mir ihren Ring ins Ohr legt?

Gott bewahre, dass ich an meinen eigenen Gehorsam glaube;
nur so viel ist es, dass ich dann und wann einen Becher trinke.

Ich hoffe, dass dem Feind zum Trotz am Tag der Vergeltung
die Gabe Seiner Vergebung mir die Last der Sünde nicht auf die Schulter legt.

Mein Vater verkaufte den Garten des Paradieses für zwei Weizenkörner;
warum sollte ich das Reich der Welt nicht für ein Gerstenkorn verkaufen?

Dass ich die Kutte trage, kommt nicht von übergroßer Frömmigkeit;
ich decke einen Schleier über hundert verborgene Fehler.

Ich, der ich nur den geklärten Wein des Kruges trinken will,
was soll ich tun, wenn ich nicht auf das Wort des Meisters der Magier höre?

Schlägt der Spielmann der Runde auf diese Art die Weise der Liebe an,
so rauben mir die Verse des Hafis zur Stunde des Reigens die Sinne.