Ghasel 341: Wenn ich mir um den Tadel der Angeber Gedanken machte

گر من از سرزنش مدعیان اندیشم
شیوهٔ مستی و رندی نرود از پیشم

زهد رندان نوآموخته راهی به دهیست
من که بدنام جهانم چه صلاح اندیشم؟

شاه شوریده‌سران خوان، من بی‌سامان را
زان که در کم‌خردی از همه عالم بیشم

بر جبین نقش کن از خون دل من خالی
تا بدانند که قربان تو کافرکیشم

اعتقادی بنما و بگذر بهر خدا
تا در این خرقه ندانی که چه نادرویشم

شعر خونبار من ای باد، بدان یار رسان
که ز مژگان سیه، بر رگ جان زد نیشم

من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کس؟
حافظ راز خود و عارف وقت خویشم

Wenn ich mir um den Tadel der Angeber Gedanken machte,
käme ich mit der Art der Trunkenheit und des Rendtums nicht voran.

Die Askese frisch belehrter Rends führt nirgendwohin;
ich, der ich in aller Welt verrufen bin, an welche Tugend soll ich denken?

Nenn mich, den Haltlosen, den König der Wirrköpfe,
denn an Mangel an Verstand übertreffe ich die ganze Welt.

Zeichne mit dem Blut meines Herzens ein Mal auf deine Stirn,
damit man weiß, dass ich das Opfer bin für dich mit dem ungläubigen Bekenntnis.

Zeig ein wenig Glauben und geh um Gottes willen vorüber,
damit du nicht erfährst, wie wenig Derwisch ich in dieser Kutte bin.

O Wind, bring meine blutregnenden Verse zu jenem Freund,
der mir mit schwarzen Wimpern in die Lebensader stach.

Ob ich Wein trinke oder nicht, was habe ich mit irgendwem zu schaffen?
Ich bin der Hüter meines eigenen Geheimnisses und der Kenner meiner eigenen Stunde.