Ghazal 347: Ô idole, que faire contre le chagrin de ton amour ?

صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم؟
تا به کی در غم تو نالهٔ شبگیر کنم؟

دل دیوانه از آن شد که نصیحت شنود
مگرش هم ز سر زلف تو زنجیر کنم

آن چه در مدت هجر تو کشیدم هیهات
در یکی نامه محال است که تحریر کنم

با سر زلف تو مجموع پریشانی خود
کو مجالی که سراسر همه تقریر کنم؟

آن زمان کآرزوی دیدن جانم باشد
در نظر نقش رخ خوب تو تصویر کنم

گر بدانم که وصال تو بدین دست دهد
دین و دل را همه دربازم و توفیر کنم

دور شو از برم ای واعظ و بیهوده مگوی
من نه آنم که دگر گوش به تزویر کنم

نیست امید صلاحی ز فساد حافظ
چون که تقدیر چنین است، چه تدبیر کنم؟

Ô idole, que faire contre le chagrin de ton amour ?
Jusqu'à quand, dans ce chagrin, pousserai-je la plainte d'avant l'aube ?

Mon cœur devenu fou n'en est plus à écouter les conseils,
à moins que je ne lui fasse une chaîne du bout de ta boucle.

Ce que j'ai enduré au temps de ta séparation, hélas,
il est impossible que je l'écrive en une seule lettre.

Toute la somme de mon trouble à propos du bout de ta boucle,
où est le loisir de la conter d'un bout à l'autre ?

À ces moments où je désire voir mon âme,
je me représente l'image de ton beau visage.

Si je savais que ton union s'obtient ainsi,
je jouerais foi et cœur tout entiers et j'y verrais un gain.

Éloigne-toi de moi, ô prédicateur, et ne parle pas en vain ;
je ne suis plus homme à prêter l'oreille à l'imposture.

Il n'y a pas d'espoir de vertu dans la ruine de Hafez ;
puisque tel est le destin, que puis-je y faire ?