Ghazal 349: Hier soir j'ai dit : « J'ôterai de ma tête la passion de son visage. »

دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم
گفت کو زنجیر؟ تا تدبیر این مجنون کنم

قامتش را سرو گفتم، سر کشید از من به خشم
دوستان از راست می‌رنجد نگارم، چون کنم؟

نکته ناسنجیده گفتم دلبرا معذور دار
عشوه‌ای فرمای تا من طبع را موزون کنم

زردرویی می‌کشم زان طبع نازک، بی‌گناه
ساقیا جامی بده تا چهره را گلگون کنم

ای نسیم منزل لیلی خدا را تا به کی
ربع را برهم زنم، اطلال را جیحون کنم

من که ره بردم به گنج حسن بی‌پایان دوست
صد گدای همچو خود را بعد از این قارون کنم

ای مه صاحب قران، از بنده حافظ یاد کن
تا دعای دولت آن حسن روزافزون کنم

Hier soir j'ai dit : « J'ôterai de ma tête la passion de son visage. »
Il dit : « Où est la chaîne, que je m'occupe de ce fou ? »

J'ai dit de sa taille qu'elle était un cyprès ; il s'est détourné de moi, fâché ;
amis, mon aimé s'offense de la vérité : que faire ?

J'ai dit un mot mal pesé, ô ravisseur de cœurs, excuse-moi ;
accorde une œillade, que je remette mon esprit en mesure.

J'endure la pâleur à cause de ce naturel délicat, sans avoir failli ;
échanson, donne une coupe, que je rende mon visage couleur de rose.

Ô brise de la demeure de Leïla, pour l'amour de Dieu, jusqu'à quand
bouleverserai-je le campement et ferai-je un fleuve de ses ruines ?

Moi qui ai trouvé le chemin du trésor de la beauté sans fin de l'ami,
je ferai désormais de cent mendiants comme moi des Coré.

Ô lune, seigneur de l'heureuse conjonction, souviens-toi de ton serviteur Hafez,
que je prie pour la fortune de cette beauté qui croît chaque jour.