Ghazal 34: Il portico da cui guarda il mio occhio è il tuo nido

رواق منظر چشم من آشیانهٔ توست
کرم نما و فرود آ که خانه، خانهٔ توست

به لطف خال و خط از عارفان ربودی دل
لطیفه‌های عجب زیر دام و دانهٔ توست

دلت به وصل گل ای بلبل صبا خوش باد
که در چمن همه گلبانگ عاشقانهٔ توست

علاج ضعف دل ما به لب حوالت کن
که این مفرح یاقوت در خزانهٔ توست

به تن مقصرم از دولت ملازمتت
ولی خلاصهٔ جان، خاک آستانهٔ توست

من آن نیم که دهم نقد دل به هر شوخی
در خزانه، به مهر تو و نشانهٔ توست

تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین کار
که توسنی چو فلک، رام تازیانهٔ توست

چه جای من، که بلغزد سپهر شعبده‌باز
از این حیل که در انبانهٔ بهانهٔ توست

سرود مجلست اکنون فلک به رقص آرد
که شعر حافظ شیرین سخن ترانهٔ توست

Il portico da cui guarda il mio occhio è il tuo nido;
fammi la grazia di scendere, ché la casa è casa tua.

Con la grazia del neo e della peluria hai rapito il cuore ai sapienti;
meravigliose finezze stanno sotto la tua rete e il tuo chicco.

Sia lieto il tuo cuore nell'unione con la rosa, o usignolo della brezza,
ché nel prato ogni richiamo è il tuo canto d'amore.

Affida al tuo labbro la cura della debolezza del nostro cuore,
ché quel cordiale di rubino è nel tuo tesoro.

Con il corpo manco alla fortuna di servirti,
ma l'essenza della mia anima è la polvere della tua soglia.

Non sono di quelli che danno la moneta del cuore a ogni civetta;
la porta del tesoro porta il tuo sigillo e il tuo segno.

Che meraviglia sei, o cavaliere regale dal dolce mestiere,
che un destriero indomito come il cielo è docile alla tua frusta!

Che posto ho io, se lo stesso cielo giocoliere scivola
davanti a questi trucchi che stanno nel tuo sacco di pretesti?

Il canto della tua adunanza fa ora danzare il cielo,
ché il verso di Hafez dal dolce parlare è la tua melodia.