Ghasel 364: Wir sorglosen Trunkenen, die das Herz verloren haben

ما بی‌غمان مست دل از دست داده‌ایم
هم‌راز عشق و هم‌نفس جام باده‌ایم

بر ما بسی کمان ملامت کشیده‌اند
تا کار خود ز ابروی جانان گشاده‌ایم

ای گل تو دوش داغ صبوحی کشیده‌ای
ما آن شقایقیم که با داغ زاده‌ایم

پیر مغان ز توبهٔ ما گر ملول شد
گو باده صاف کن که به عذر ایستاده‌ایم

کار از تو می‌رود، مددی ای دلیل راه
کانصاف می‌دهیم و ز راه اوفتاده‌ایم

چون لاله، می مبین و قدح در میان کار
این داغ بین که بر دل خونین نهاده‌ایم

گفتی که «حافظ این همه رنگ و خیال چیست؟!»
نقش غلط مبین که همان لوح ساده‌ایم

Wir sorglosen Trunkenen, die das Herz verloren haben,
sind Vertraute der Liebe und Gefährten des Weinbechers.

Man hat manchen Bogen des Tadels gegen uns gespannt,
seit wir unsere Sache an der Braue des Geliebten gelöst haben.

O Rose, du hast erst gestern Nacht das Brandmal des Morgentrunks empfangen;
wir sind jene Anemone, die mit dem Brandmal geboren wurde.

Wenn der Meister der Magier unserer Reue überdrüssig wurde,
sag ihm, er solle den Wein klären, denn wir stehen zur Entschuldigung bereit.

Die Sache hängt an dir: eine Hilfe, o Führer des Weges,
denn wir geben der Wahrheit recht und sind vom Weg abgekommen.

Sieh nicht wie bei der Tulpe auf Wein und Becher mitten darin;
sieh dieses Brandmal, das wir auf unser blutendes Herz gesetzt haben.

Du sagtest: «Hafis, was soll all diese Farbe und Einbildung?»
Lies das Bild nicht falsch, denn wir sind dieselbe schlichte Tafel.