Ghasel 371: Wir haben die Lektion der Frühe auf den Weg zur Schenke gelegt

ما درس سحر در ره میخانه نهادیم
محصول دعا در ره جانانه نهادیم

در خرمن صد زاهد عاقل زند آتش
این داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم

سلطان ازل گنج غم عشق به ما داد
تا روی در این منزل ویرانه نهادیم

در دل ندهم ره پس از این مهر بتان را
مهر لب او بر در این خانه نهادیم

در خرقه از این بیش منافق نتوان بود
بنیاد از این شیوه رندانه نهادیم

چون می‌رود این کشتی سرگشته که آخر
جان در سر آن گوهر یک دانه نهادیم

المنة لله که چو ما بی‌دل و دین بود
آن را که لقب عاقل و فرزانه نهادیم

قانع به خیالی ز تو بودیم چو حافظ
یا رب چه گداهمت و بیگانه نهادیم

Wir haben die Lektion der Frühe auf den Weg zur Schenke gelegt;
wir haben den Ertrag des Gebets auf den Weg des Geliebten gelegt.

Es setzt die Ernte von hundert verständigen Asketen in Brand,
dieses Brandmal, das wir auf unser tolles Herz gelegt haben.

Der Sultan der Urzeit gab uns den Schatz des Liebeskummers,
als wir das Gesicht dieser verfallenen Raststätte zuwandten.

Fortan lasse ich die Liebe zu Götzenbildern nicht mehr in mein Herz;
wir haben das Siegel seiner Lippe an die Tür dieses Hauses gelegt.

Länger als so kann man in der Kutte kein Heuchler sein;
wir haben unser Fundament auf diese Art der Rends gelegt.

Wie fährt dieses irrende Schiff dahin, da wir am Ende
das Leben für jene einzigartige Perle eingesetzt haben?

Gott sei Dank, dass er wie wir ohne Herz und Glauben war,
dem wir den Titel des Verständigen und Klugen beigelegt hatten.

Wir begnügten uns wie Hafis mit einem Bild von dir;
o Herr, wie bettelhaft im Streben und wie fremd sind wir!