Ghazal 374: Viens, répandons des roses et versons le vin dans la coupe

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد
من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم

شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ریزیم
نسیم عطرگردان را، شکر در مجمر اندازیم

چو در دست است رودی خوش، بزن مطرب سرودی خوش
که دست‌افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم

صبا! خاک وجود ما، بدان عالی‌جناب انداز
بود کآن شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم

یکی از عقل می‌لافد، یکی طامات می‌بافد
بیا کاین داوری‌ها را به پیش داور اندازیم

بهشت عدن اگر خواهی، بیا با ما به میخانه
که از پای خمت روزی، به حوض کوثر اندازیم

سخن‌دانی و خوش‌خوانی نمی‌ورزند در شیراز
بیا حافظ که تا خود را، به ملکی دیگر اندازیم

Viens, répandons des roses et versons le vin dans la coupe ;
fendons le toit du ciel et jetons un plan nouveau.

Si le chagrin lève une armée pour verser le sang des amants,
l'échanson et moi chargerons ensemble et renverserons ses fondations.

Dans la coupe de vin pourpre, versons l'eau de rose ;
dans l'encensoir de la brise qui répand le parfum, jetons du sucre.

Puisqu'un beau luth est en main, ménestrel, joue un bel air,
que nous chantions des ghazals en battant des mains, et, frappant du pied, donnions nos têtes.

Vent d'est, porte la poussière de notre être à cette haute cour ;
peut-être jetterons-nous un regard sur la vue de ce roi des beaux.

L'un se vante de sa raison, l'autre tisse de vains discours ;
viens, portons ces querelles devant le Juge.

Si tu veux le jardin d'Éden, viens avec nous à la taverne,
que du pied de la jarre nous te jetions un jour dans le bassin du paradis.

On ne cultive pas à Chiraz l'art de bien dire et de bien chanter ;
viens, Hafez, que nous nous transportions dans un autre royaume.