Ghazal 395: Fa' del giacinto di muschio un velo per il petalo di rosa

گلبرگ را ز سنبل مشکین، نقاب کن
یعنی که رخ بپوش و جهانی، خراب کن

بفشان عرق ز چهره و اطراف باغ را
چون شیشه‌های دیدهٔ ما پرگلاب کن

ایام گل، چو عمر به رفتن شتاب کرد
ساقی به دور بادهٔ گلگون، شتاب کن

بگشا به شیوه، نرگس پرخواب مست را
وز رشک، چشم نرگس رعنا به خواب کن

بوی بنفشه بشنو و زلف نگار گیر
بنگر به رنگ لاله و عزم شراب کن

زآن جا که رسم و عادت عاشق‌کشی توست
با دشمنان، قدح کش و با ما عتاب کن

همچون حباب، دیده به روی قدح گشای
وین خانه را قیاس اساس از حباب کن

حافظ وصال می‌طلبد از ره دعا
یا رب! دعای خسته‌دلان، مستجاب کن

Fa' del giacinto di muschio un velo per il petalo di rosa;
cioè, copri il volto e manda in rovina un mondo.

Scuoti il sudore dal volto, e rendi i margini del giardino
pieni d'acqua di rose, come le fiale dei nostri occhi.

I giorni della rosa, come la vita, si sono affrettati ad andarsene;
coppiere, affrettati col giro del vino color di rosa.

Apri a modo tuo quel narciso ebbro e carico di sonno,
e per invidia fa' addormentare l'occhio del leggiadro narciso.

Senti il profumo della viola e prendi la ciocca dell'amata;
guarda il colore del tulipano e decidi per il vino.

Poiché è tuo uso e costume uccidere gli amanti,
bevi la coppa con i nemici e tieni per noi i rimproveri.

Come la bolla, apri l'occhio sul volto della coppa,
e giudica dalla bolla le fondamenta di questa casa.

Hafez chiede l'unione per la via della preghiera;
Signore, esaudisci la preghiera di chi ha il cuore stanco.