Ghasel 397: Tritt zur Tür herein und erleuchte unser Nachtgemach

ز در در آ و شبستان ما منور کن
هوای مجلس روحانیان معطر کن

اگر فقیه نصیحت کند که عشق مباز
پیاله‌ای بدهش گو دماغ را تر کن

به چشم و ابروی جانان سپرده‌ام دل و جان
بیا بیا و تماشای طاق و منظر کن

ستاره شب هجران نمی‌فشاند نور
به بام قصر برآ و چراغ مه بر کن

بگو به خازن جنت که خاک این مجلس
به تحفه بر سوی فردوس و عود مجمر کن

از این مزوجه و خرقه نیک در تنگم
به یک کرشمه صوفی‌وشم قلندر کن

چو شاهدان چمن زیردست حسن تواند
کرشمه بر سمن و جلوه بر صنوبر کن

فضول نفس حکایت بسی کند ساقی
تو کار خود مده از دست و می به ساغر کن

حجاب دیده ادراک شد شعاع جمال
بیا و خرگه خورشید را منور کن

طمع به قند وصال تو حد ما نبود
حوالتم به لب لعل همچو شکر کن

لب پیاله ببوس آنگهی به مستان ده
بدین دقیقه دماغ معاشران تر کن

پس از ملازمت عیش و عشق مه‌رویان
ز کارها که کنی شعر حافظ از بر کن

Tritt zur Tür herein und erleuchte unser Nachtgemach;
erfülle die Luft der Runde der Geistigen mit Wohlgeruch.

Wenn der Rechtsgelehrte rät, nicht das Spiel der Liebe zu spielen,
gib ihm einen Becher und sag, er solle seinen Sinn erfrischen.

Ich habe Herz und Seele dem Auge und der Braue des Geliebten anvertraut;
komm, komm und betrachte Bogen und Ausblick.

Der Stern der Nacht der Trennung streut kein Licht;
steig auf das Dach des Palastes und entzünde die Lampe des Mondes.

Sag dem Verwalter des Paradieses, er solle den Staub dieser Runde
als Geschenk in den Himmel tragen und ihn zum Aloeholz im Räucherfass machen.

Mir ist in dieser Mütze und Kutte sehr eng;
mach mich Sufi-Gleichen mit einem einzigen Blick zum wandernden Derwisch.

Da die Schönen der Wiese deiner Schönheit untertan sind,
kokettiere vor dem Jasmin und prunke vor der Kiefer.

Das vorwitzige Ich erzählt viele Geschichten, Schenke;
lass dein Werk nicht aus der Hand und gieß Wein in den Becher.

Der Glanz der Schönheit wurde zum Schleier vor dem Auge der Einsicht;
komm und erleuchte das Zelt der Sonne.

Nach dem Zucker der Vereinigung mit dir zu verlangen stand uns nicht zu;
verweise mich an jene Rubinlippe gleich Zucker.

Küsse den Rand des Bechers und reich ihn dann den Trunkenen;
erfrische mit dieser Feinheit den Sinn der Gefährten.

Nach dem Dienst an der Freude und der Liebe zu Mondgesichtigen
lerne von allem, was du tust, die Verse des Hafis auswendig.