Ghasel 398: O Licht meiner Augen, es gibt ein Wort: Höre.

ای نور چشم من سخنی هست گوش کن
چون ساغرت پر است بنوشان و نوش کن

در راه عشق وسوسهٔ اهرمن بسیست
پیش آی و گوش دل به پیام سروش کن

برگ نوا تبه شد و ساز طرب نماند
ای چنگ ناله برکش و ای دف خروش کن

تسبیح و خرقه لذت مستی نبخشدت
همت در این عمل طلب از می‌فروش کن

پیران سخن ز تجربه گویند گفتمت
هان ای پسر که پیر شوی پند گوش کن

بر هوشمند سلسله ننهاد دست عشق
خواهی که زلف یار کشی ترک هوش کن

با دوستان مضایقه در عمر و مال نیست
صد جان فدای یار نصیحت نیوش کن

ساقی که جامت از می صافی تهی مباد
چشم عنایتی به من دردنوش کن

سرمست در قبای زرافشان چو بگذری
یک بوسه نذر حافظ پشمینه‌پوش کن

O Licht meiner Augen, es gibt ein Wort: Höre.
Da dein Becher voll ist, gib zu trinken und trink.

Auf dem Weg der Liebe sind die Einflüsterungen des Dämons zahlreich;
tritt vor und leih das Ohr des Herzens der Botschaft des Engels.

Die Mittel zur Musik sind verdorben, und kein Instrument der Freude blieb;
o Harfe, erhebe die Klage, und o Tamburin, lärme.

Rosenkranz und Kutte schenken dir nicht den Genuss der Trunkenheit;
erbitte für dieses Werk den Segen des Weinhändlers.

Die Alten reden aus Erfahrung, ich habe es dir gesagt;
gib acht, mein Sohn, damit du alt wirst: Höre auf Rat.

Die Hand der Liebe legte dem Verständigen keine Kette an;
willst du an der Locke des Freundes ziehen, so lass den Verstand.

Bei Freunden wird an Leben und Gut nicht gespart;
hundert Leben seien das Lösegeld für den Freund, der auf Rat hört.

Schenke, dein Becher sei nie leer von klarem Wein;
wirf ein Auge der Gunst auf mich, den Hefetrinker.

Wenn du trunken im goldstreuenden Gewand vorübergehst,
gelobe dem Hafis im Wollgewand einen Kuss.