Ghazal 39: Qu'a besoin mon jardin de cyprès et de pin ?

باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است؟
شمشاد خانه‌پرور ما از که کمتر است؟

ای نازنین‌پسر، تو چه مذهب گرفته‌ای؟
کت خون ما حلال‌تر از شیر مادر است

چون نقش غم ز دور ببینی شراب خواه
تشخیص کرده‌ایم و مداوا مقرر است

از آستان پیر مغان، سر چرا کشیم؟
دولت در آن سرا و گشایش در آن در است

یک قصه بیش نیست غم عشق، وین عجب
کز هر زبان که می‌شنوم، نامکرر است

دی وعده داد وصلم و در سر شراب داشت
امروز تا چه گوید و بازش چه در سر است

شیراز و آب رکنی و این باد خوش نسیم
عیبش مکن که خال رخ هفت کشور است

فرق است از آب خضر که ظلمات جای او است
تا آب ما که منبعش الله اکبر است

ما آبروی فقر و قناعت نمی‌بریم
با پادشه بگوی که روزی مقدر است

حافظ چه طرفه شاخ نباتیست کلک تو
کش میوه دلپذیرتر از شهد و شکر است

Qu'a besoin mon jardin de cyprès et de pin ?
Notre buis élevé à la maison vaut-il moins qu'un autre ?

Ô délicat jeune homme, quelle doctrine as-tu adoptée,
pour que notre sang te soit plus licite que le lait d'une mère ?

Quand tu vois de loin la figure du chagrin, demande du vin ;
nous avons fait le diagnostic et le remède est arrêté.

Pourquoi retirer la tête du seuil du vieux mage ?
La fortune est dans cette maison et la délivrance à cette porte.

Le chagrin d'amour n'est qu'une seule histoire, et l'étonnant est
que de chaque bouche où je l'entends elle n'est jamais répétée.

Hier il m'a promis l'union, et il avait du vin en tête ;
voyons ce qu'il dira aujourd'hui et ce qu'il a encore en tête.

Chiraz, l'eau de Rokni et ce vent au doux parfum :
ne lui trouve pas de défaut, c'est le grain de beauté de la joue des sept climats.

Il y a loin de l'eau de Khizr, dont le lieu est les ténèbres,
à notre eau, dont la source est Allahou Akbar.

Nous ne bradons pas l'honneur de la pauvreté et du contentement ;
dis au roi que le pain de chaque jour est fixé.

Hafez, quelle rare branche de sucre candi que ta plume,
dont le fruit est plus plaisant que le miel et le sucre.