Ghazal 3: Si cette Turque de Chiraz prenait mon cœur dans sa main

اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی یافت
کنار آب رکناباد و گل‌گشت مصلا را

فغان! کاین لولیان شوخ شیرین‌کار شهرآشوب
چنان بردند صبر از دل که ترکان خوان یغما را

ز عشق ناتمام ما جمال یار مستغنی‌ است
به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را؟

من از آن حسن روزافزون که یوسف داشت دانستم
که عشق از پردهٔ عصمت برون آرد زلیخا را

اگر دشنام فرمایی و گر نفرین دعا گویم
جواب تلخ می‌زیبد لب لعل شکرخا را

نصیحت گوش کن جانا که از جان دوست‌تر دارند
جوانان سعادتمند پند پیر دانا را

حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو
که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را

غزل گفتی و در سفتی بیا و خوش بخوان حافظ
که بر نظم تو افشاند فلک عقد ثریا را

Si cette Turque de Chiraz prenait mon cœur dans sa main,
pour son grain de beauté sombre je donnerais Samarcande et Boukhara.

Verse, échanson, le reste du vin, car au paradis tu ne trouveras
ni les rives du Roknabad ni les roseraies de Mosalla.

Hélas ! Ces gitanes effrontées, au doux manège, qui troublent la ville,
ont ravi la patience de mon cœur comme les Turcs un festin de pillage.

La beauté de l'aimée n'a que faire de notre amour imparfait ;
qu'a besoin un beau visage de fard, de couleur, de mouche et de trait ?

À cette beauté de Joseph, croissante de jour en jour, j'ai compris
que l'amour ferait sortir Zouleïkha du voile de la chasteté.

Que tu m'insultes ou me maudisses, je prierai pour toi ;
la réponse amère sied à la lèvre de rubis au goût de sucre.

Écoute le conseil, ma chère, car plus que leur propre âme
les jeunes gens fortunés chérissent l'avis du vieux sage.

Parle du ménestrel et du vin, et cherche moins le secret du temps,
car nul n'a résolu ni ne résoudra cette énigme par la raison.

Tu as dit un ghazal et percé des perles ; viens, Hafez, chante-le doucement,
car sur tes vers le ciel répand le collier des Pléiades.