Ghazal 4: Brise du matin, dis avec douceur à cette gracieuse gazelle

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را
که سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را

شکر فروش که عمرش دراز باد چرا
تفقدی نکند طوطی شکرخا را؟

غرور حسنت اجازت مگر نداد ای گل
که پرسشی نکنی عندلیب شیدا را

به خلق و لطف توان کرد صید اهل نظر
به بند و دام نگیرند مرغ دانا را

ندانم از چه سبب رنگ آشنایی نیست
سهی‌قدان سیه‌‌چشم ماه‌سیما را

چو با حبیب نشینی و باده پیمایی
به یاد دار محبان بادپیما را

جز این قدر نتوان گفت در جمال تو عیب
که وضع مهر و وفا نیست روی زیبا را

در آسمان نه عجب گر به گفتهٔ حافظ
سرود زهره به رقص آورد مسیحا را

Brise du matin, dis avec douceur à cette gracieuse gazelle :
c'est toi qui nous as jetés vers la montagne et le désert.

Le marchand de sucre, qu'il vive longtemps, pourquoi
ne s'enquiert-il jamais du perroquet friand de sucre ?

L'orgueil de ta beauté t'a-t-il défendu, ô rose,
de demander une fois des nouvelles du rossignol éperdu ?

Par la bonté et la douceur on capture les gens de regard ;
l'oiseau sage ne se prend ni au lacet ni au piège.

Je ne sais pourquoi il n'y a nulle trace d'amitié
chez ces belles à la taille haute, aux yeux noirs, au visage de lune.

Quand tu t'assieds avec l'aimé et mesures le vin,
souviens-toi des amants qui ne mesurent que le vent.

On ne peut dire d'autre défaut à ta beauté que celui-ci :
un beau visage n'a pas coutume d'amour ni de fidélité.

Rien d'étonnant si au ciel, aux paroles de Hafez,
le chant de Vénus fait danser le Messie.