Ghasel 407: Ich sah das grüne Feld des Himmels und die Sichel des Neumonds

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو
یادم از کشتهٔ خویش آمد و هنگام درو

گفتم ای بخت بخفتیدی و خورشید دمید
گفت با این همه از سابقه نومید مشو

گر روی پاک و مجرد چو مسیحا به فلک
از چراغ تو به خورشید رسد صد پرتو

تکیه بر اختر شب‌دزد مکن کاین عیار
تاج کاووس ببرد و کمر کیخسرو

گوشوار زر و لعل ار چه گران دارد گوش
دور خوبی گذران است نصیحت بشنو

چشم بد دور ز خال تو که در عرصهٔ حسن
بیدقی راند که برد از مه و خورشید گرو

آسمان گو مفروش این عظمت کاندر عشق
خرمن مه به جوی خوشهٔ پروین به دو جو

آتش زهد و ریا خرمن دین خواهد سوخت
حافظ این خرقهٔ پشمینه بینداز و برو

Ich sah das grüne Feld des Himmels und die Sichel des Neumonds;
da fiel mir ein, was ich selbst gesät hatte, und die Zeit der Ernte.

Ich sagte: O Glück, du schliefst, und die Sonne ist aufgegangen.
Es sagte: Verzweifle bei alledem nicht an dem, was zuvor gewährt wurde.

Gehst du rein und unbeschwert wie der Messias zum Himmel,
so erreichen von deiner Lampe hundert Strahlen die Sonne.

Verlass dich nicht auf den nächtlich stehlenden Stern, denn dieser Gauner
raubte die Krone des Kavus und den Gürtel des Kai Chosrau.

Macht der Ohrring aus Gold und Rubin das Ohr auch schwer,
die Zeit der Schönheit vergeht: Höre auf Rat.

Der böse Blick bleibe fern von deinem Mal, denn auf dem Feld der Schönheit
zog es einen Bauern, der Mond und Sonne den Einsatz abgewann.

Sag dem Himmel, er solle mit dieser Größe nicht handeln, denn in der Liebe
gilt die Ernte des Mondes ein Gerstenkorn, die Ähre der Plejaden zwei.

Das Feuer von Askese und Heuchelei wird die Ernte der Religion verbrennen;
Hafis, wirf diese wollene Kutte ab und geh.