Ghasel 409: O du, dessen Wegstaub der Blutpreis des Moschus von China ist

ای خونبهای نافه چین خاک راه تو
خورشید سایه‌پرور طرف کلاه تو

نرگس کرشمه می‌برد از حد برون خرام
ای من فدای شیوه چشم سیاه تو

خونم بخور که هیچ ملک با چنان جمال
از دل نیایدش که نویسد گناه تو

آرام و خواب خلق جهان را سبب تویی
زان شد کنار دیده و دل تکیه‌گاه تو

با هر ستاره‌ای سر و کار است هر شبم
از حسرت فروغ رخ همچو ماه تو

یاران همنشین همه از هم جدا شدند
ماییم و آستانه دولت پناه تو

حافظ طمع مبر ز عنایت که عاقبت
آتش زند به خرمن غم دود آه تو

O du, dessen Wegstaub der Blutpreis des Moschus von China ist;
die Sonne wird im Schatten deines Mützenrands großgezogen.

Die Narzisse treibt ihre Koketterie über alles Maß: Tritt hinaus,
o du, für die Art deines schwarzen Auges gäbe ich mein Leben.

Trink mein Blut, denn kein Engel brächte es bei solcher Schönheit
übers Herz, deine Sünde aufzuschreiben.

Du bist der Grund für Ruhe und Schlaf der Menschen der Welt;
darum wurde der Rand von Auge und Herz dein Ruheplatz.

Jede Nacht habe ich mit jedem Stern zu schaffen,
aus Sehnsucht nach dem Glanz deines mondgleichen Gesichts.

Die Freunde, die beisammensaßen, sind alle voneinander getrennt;
es bleiben wir und deine Schwelle, Zuflucht des Glücks.

Hafis, gib die Hoffnung auf Gunst nicht auf, denn am Ende
legt der Rauch deines Seufzers Feuer an die Ernte des Kummers.