Ghazal 411: Ta mèche qui répand le musc fait se tordre la violette

تاب بنفشه می‌دهد طرهٔ مشک‌سای تو
پردهٔ غنچه می‌درد خندهٔ دلگشای تو

ای گل خوش‌نسیم من بلبل خویش را مسوز
کز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تو

من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان
قال و مقال عالمی می‌کشم از برای تو

دولت عشق بین که چون از سر فقر و افتخار
گوشهٔ تاج سلطنت می‌شکند گدای تو

خرقهٔ زهد و جام می گرچه نه درخور همند
این همه نقش می‌زنم از جهت رضای تو

شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر
کاین سر پر هوس شود خاک در سرای تو

شاه‌نشین چشم من تکیه‌گه خیال توست
جای دعاست شاه من بی‌تو مباد جای تو

خوش چمنیست عارضت خاصه که در بهار حسن
حافظ خوش‌کلام شد مرغ سخن‌سرای تو

Ta mèche qui répand le musc fait se tordre la violette ;
ton rire qui ouvre le cœur déchire le voile du bouton.

Ô ma rose au doux parfum, ne brûle pas ton propre rossignol,
car, en toute sincérité, il prie pour toi la nuit entière.

Moi qui me lassais du souffle des anges,
je supporte pour toi les bavardages d'un monde entier.

Vois la fortune de l'amour : comme, par pauvreté et par fierté,
ton mendiant incline le coin de la couronne de royauté.

Bien que le froc de la piété et la coupe de vin ne s'accordent pas,
je trace toutes ces figures pour te plaire.

L'ardeur du vin de ton amour ne quittera ma tête qu'à l'instant
où cette tête pleine de désir sera la poussière de la porte de ta maison.

Le siège royal de mon œil est le lieu de repos de ton image ;
c'est un lieu de prière, mon roi : que ta place ne soit jamais sans toi.

Ta joue est une belle prairie, surtout depuis qu'au printemps de la beauté
Hafez au doux langage est devenu ton oiseau chanteur.