Ghazal 413: Le duvet sur la joue de l'ami, qui éclipse la lune

خط عذار یار که بگرفت ماه از او
خوش حلقه‌ای‌ست لیک به در نیست راه از او

ابروی دوست گوشهٔ محراب دولت است
آن جا بمال چهره و حاجت بخواه از او

ای جرعه‌نوش مجلس جم! سینه پاک دار
کآیینه‌ای‌ست جام جهان‌بین که آه از او

کردار اهل صومعه‌ام کرد می‌پرست
این دود بین که نامهٔ من شد سیاه از او

سلطان غم هر آن چه تواند بگو بکن
من برده‌ام به باده‌فروشان پناه از او

ساقی چراغ می به ره آفتاب دار
گو بر فروز مشعلهٔ صبحگاه از او

آبی به روزنامهٔ اعمال ما فشان
باشد توان سترد حروف گناه از او

حافظ که ساز مطرب عشاق ساز کرد
خالی مباد عرصهٔ این بزمگاه از او

آیا در این خیال که دارد گدای شهر
روزی بود که یاد کند پادشاه از او؟

Le duvet sur la joue de l'ami, qui éclipse la lune,
est un bel anneau, mais on n'en trouve pas l'issue.

Le sourcil de l'ami est le coin du mihrab de la fortune ;
frottes-y ton visage et demande-lui ce dont tu as besoin.

Ô toi qui bois à l'assemblée de Jamshid, garde la poitrine pure,
car la coupe qui montre le monde est un miroir : gare au soupir.

La conduite des gens du couvent a fait de moi un adorateur du vin ;
vois cette fumée, par laquelle mon registre est devenu noir.

Dis au sultan du chagrin de faire tout ce qu'il peut ;
j'ai cherché refuge contre lui chez les marchands de vin.

Échanson, tiens la lampe du vin sur le chemin du soleil ;
dis-lui d'y allumer la torche du matin.

Répands un peu d'eau sur le journal de nos actes ;
peut-être pourra-t-on en effacer les lettres du péché.

Hafez, qui a accordé l'instrument du ménestrel des amants :
que l'arène de ce banquet ne soit jamais vide de lui.

Dans cette rêverie que nourrit le mendiant de la ville,
y aura-t-il un jour où le roi se souviendra de lui ?