Ghasel 414: Der Rosenstrauch der Freude blüht: Wo ist der rosenwangige Schenke?

گلبن عیش می‌دمد ساقی گل‌عذار کو؟
باد بهار می‌وزد بادهٔ خوش‌گوار کو؟

هر گل نو ز گل‌رخی یاد همی کند ولی
گوش سخن‌شنو کجا؟ دیدهٔ اعتبار کو؟

مجلس بزم عیش را غالیهٔ مراد نیست
ای دم صبح خوش‌نفس نافهٔ زلف یار کو؟

حسن‌فروشی گلم نیست تحمل ای صبا
دست زدم به خون دل بهر خدا نگار کو؟

شمع سحرگهی اگر لاف ز عارض تو زد
خصم زبان دراز شد خنجر آبدار کو؟

گفت «مگر ز لعل من بوسه نداری آرزو؟»
مردم از این هوس ولی قدرت و اختیار کو؟

حافظ اگر چه در سخن خازن گنج حکمت است
از غم روزگار دون، طبع سخن‌گزار کو؟

Der Rosenstrauch der Freude blüht: Wo ist der rosenwangige Schenke?
Der Frühlingswind weht: Wo ist der wohlschmeckende Wein?

Jede neue Rose erinnert an ein Rosengesicht, doch
wo ist das Ohr, das hört, wo das Auge, das die Lehre zieht?

Die Runde der Freude hat nicht den Duft des Ersehnten;
o wohlriechender Hauch des Morgens, wo ist der Moschus der Locke des Freundes?

Ich ertrage nicht, dass die Rose mit ihrer Schönheit handelt, Ostwind;
ich habe die Hand in mein Herzblut getaucht: Um Gottes willen, wo ist der Geliebte?

Wenn die Kerze der Frühe prahlte, deiner Wange zu gleichen,
so ist der Feind vorlaut geworden: Wo ist der scharfe Dolch?

Er sagte: »Wünschst du dir etwa keinen Kuss von meiner Rubinlippe?«
Ich sterbe an diesem Wunsch, doch wo sind Macht und Wahl?

Ist Hafis in der Rede auch der Hüter des Schatzes der Weisheit,
wo ist vor Kummer über diese niedrige Zeit die Stimmung zum Dichten?