Ghasel 415: O Bote der Wahrhaftigen, sag uns Nachricht von unserem Freund

ای پیک راستان خبر یار ما بگو
احوال گل به بلبل دستان‌سرا بگو

ما محرمان خلوت انسیم غم مخور
با یار آشنا سخن آشنا بگو

بر هم چو می‌زد آن سر زلفین مشک‌بار
با ما سر چه داشت؟ ز بهر خدا بگو

هر کس که گفت «خاک در دوست توتیاست»
گو «این سخن معاینه در چشم ما بگو»

آن کس که منع ما ز خرابات می‌کند
گو «در حضور پیر من این ماجرا بگو»

گر دیگرت بر آن در دولت گذر بود
بعد از ادای خدمت و عرض دعا بگو

هر چند ما بدیم تو ما را بدان مگیر
شاهانه ماجرای گناه گدا بگو

بر این فقیر، نامهٔ آن محتشم بخوان
با این گدا حکایت آن پادشا بگو

جان‌ها ز دام زلف چو بر خاک می‌فشاند
بر آن غریب ما چه گذشت؟ ای صبا بگو

جان‌پرور است قصهٔ ارباب معرفت
رمزی برو بپرس، حدیثی بیا بگو

حافظ گرت به مجلس او راه می‌دهند
می نوش و ترک زرق ز بهر خدا بگو

O Bote der Wahrhaftigen, sag uns Nachricht von unserem Freund;
sag der Nachtigall, der Sängerin der Weisen, wie es der Rose geht.

Wir sind Vertraute der Klause der Vertrautheit: Sei unbesorgt;
sprich zum vertrauten Freund vertraute Worte.

Als er die Spitzen der beiden moschusregnenden Locken schüttelte,
was hatte er mit uns im Sinn? Um Gottes willen, sag es.

Wer immer sagte: »Der Staub an der Tür des Freundes ist Augensalbe«,
dem sag: »Beweise dieses Wort an unseren eigenen Augen.«

Dem, der uns die Schenke verwehren will,
sag: »Trag das in Gegenwart meines Meisters vor.«

Kommst du noch einmal an jener Tür des Glücks vorbei,
so sag, nachdem du gedient und ein Gebet dargebracht hast:

»So schlecht wir auch sind, rechne es uns nicht an;
sprich auf königliche Weise von der Sünde des Bettlers.«

Lies diesem Armen den Brief jenes Erhabenen vor;
erzähl diesem Bettler die Geschichte jenes Königs.

Als er Seelen aus der Schlinge der Locke auf die Erde schüttelte,
was geschah da mit jenem Fremden von uns? Ostwind, sag es.

Die Geschichte der Meister der Erkenntnis nährt die Seele;
geh und frag nach einem Wink, komm und erzähl eine Kunde.

Hafis, wenn man dir Zutritt zu seiner Runde gewährt,
trink Wein und lass um Gottes willen die Heuchelei.