Ghazal 415: Ô messager des véridiques, dis-nous des nouvelles de notre ami

ای پیک راستان خبر یار ما بگو
احوال گل به بلبل دستان‌سرا بگو

ما محرمان خلوت انسیم غم مخور
با یار آشنا سخن آشنا بگو

بر هم چو می‌زد آن سر زلفین مشک‌بار
با ما سر چه داشت؟ ز بهر خدا بگو

هر کس که گفت «خاک در دوست توتیاست»
گو «این سخن معاینه در چشم ما بگو»

آن کس که منع ما ز خرابات می‌کند
گو «در حضور پیر من این ماجرا بگو»

گر دیگرت بر آن در دولت گذر بود
بعد از ادای خدمت و عرض دعا بگو

هر چند ما بدیم تو ما را بدان مگیر
شاهانه ماجرای گناه گدا بگو

بر این فقیر، نامهٔ آن محتشم بخوان
با این گدا حکایت آن پادشا بگو

جان‌ها ز دام زلف چو بر خاک می‌فشاند
بر آن غریب ما چه گذشت؟ ای صبا بگو

جان‌پرور است قصهٔ ارباب معرفت
رمزی برو بپرس، حدیثی بیا بگو

حافظ گرت به مجلس او راه می‌دهند
می نوش و ترک زرق ز بهر خدا بگو

Ô messager des véridiques, dis-nous des nouvelles de notre ami ;
dis au rossignol chanteur de mélodies comment va la rose.

Nous sommes les confidents de la retraite d'intimité : ne t'afflige pas ;
à l'ami familier, dis des paroles familières.

Quand il secouait la pointe de ses deux boucles pleuvant le musc,
qu'avait-il en tête à notre égard ? Par Dieu, dis-le.

Quiconque a dit : « La poussière de la porte de l'ami est un collyre »,
dis-lui : « Prouve cette parole sur nos propres yeux. »

Celui qui nous interdit la taverne,
dis-lui : « Répète cela en présence de mon maître. »

Si tu repasses par cette porte de fortune,
après avoir présenté tes hommages et ta prière, dis :

« Si mauvais que nous soyons, ne nous en tiens pas rigueur ;
parle en roi de la faute du mendiant. »

Lis à ce pauvre la lettre de ce grand ;
conte à ce mendiant l'histoire de ce roi.

Quand il faisait tomber les âmes à terre du piège de sa boucle,
qu'est-il arrivé à notre étranger ? Vent d'est, dis-le.

L'histoire des maîtres de la connaissance nourrit l'âme ;
va demander une allusion, puis viens conter un récit.

Hafez, si l'on te donne accès à son assemblée,
bois du vin et, par Dieu, renonce à l'hypocrisie.