Ghazal 416: Bienvenue à cette brise ambrée, à ce parfum désiré

خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دل‌خواه
که در هوای تو برخاست بامداد پگاه

دلیل راه شو ای طایر خجسته‌لقا
که دیده آب شد از شوق خاک آن درگاه

به یاد شخص نزارم که غرق خون دل است
هلال را ز کنار افق کنید نگاه

منم که بی تو نفس می‌کشم، زهی خجلت
مگر تو عفو کنی ور نه چیست عذر گناه؟

ز دوستان تو آموخت در طریقت مهر
سپیده دم که صبا چاک زد شعار سیاه

به عشق روی تو روزی که از جهان بروم
ز تربتم بدمد سرخ‌گل به جای گیاه

مده به خاطر نازک ملالت از من زود
که حافظ تو خود این لحظه گفت «بسم الله»

Bienvenue à cette brise ambrée, à ce parfum désiré,
qui s'est levé au petit matin par désir de toi.

Sois le guide du chemin, ô oiseau au visage béni,
car mon œil s'est fait eau du désir de la poussière de ce seuil.

En souvenir de mon corps amaigri, noyé dans le sang du cœur,
regardez le croissant au bord de l'horizon.

C'est moi qui respire sans toi : quelle honte !
Si tu ne pardonnes, quelle excuse à la faute ?

C'est de tes amis que l'aube a appris la voie de l'amour,
au point du jour, quand le vent d'est a déchiré son vêtement noir.

Le jour où je quitterai le monde avec l'amour de ton visage,
de ma tombe pousseront des roses rouges au lieu de l'herbe.

Ne laisse pas ton esprit délicat se lasser vite de moi,
car ton Hafez lui-même vient à l'instant de dire : « Au nom de Dieu. »