Ghasel 423: Gestern Nacht ging ich schlaftrunken zur Tür der Schenke

دوش رفتم به در میکده خواب‌آلوده
خرقه تر دامن و سجاده شراب‌آلوده

آمد افسوس‌کنان مغبچهٔ باده‌فروش
گفت بیدار شو ای رهرو خواب‌آلوده

شست و شویی کن و آن‌گه به خرابات خرام
تا نگردد ز تو این دیر خراب آلوده

به هوای لب شیرین پسران چند کنی
جوهر روح به یاقوت مذاب آلوده

به طهارت گذران منزل پیری و مکن
خلعت شیب چو تشریف شباب آلوده

پاک و صافی شو و از چاه طبیعت به در آی
که صفایی ندهد آب تراب‌آلوده

گفتم ای جان جهان دفتر گل عیبی نیست
که شود فصل بهار از می ناب آلوده

آشنایان ره عشق در این بحر عمیق
غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده

گفت حافظ لغز و نکته به یاران مفروش
آه از این لطف به انواع عتاب آلوده

Gestern Nacht ging ich schlaftrunken zur Tür der Schenke,
den Saum der Kutte nass und den Gebetsteppich mit Wein befleckt.

Der weinverkaufende Magierknabe kam spottend heran
und sagte: Wach auf, du vom Schlaf befleckter Wanderer.

Wasch dich erst und tritt dann in die Schenke,
damit dieses verfallene Kloster nicht durch dich befleckt wird.

Wie lange willst du aus Verlangen nach den Lippen süßer Knaben
das Juwel des Geistes mit geschmolzenem Rubin befleckt halten?

Durchschreite die Station des Alters in Reinheit und
beflecke das Gewand des grauen Haars nicht wie das Ehrenkleid der Jugend.

Werde rein und klar und steig aus dem Brunnen der Natur,
denn mit Erde beflecktes Wasser gibt keine Klarheit.

Ich sagte: O Seele der Welt, es ist kein Makel für das Buch der Rose,
wenn es zur Frühlingszeit mit reinem Wein befleckt ist.

Die Kundigen des Liebeswegs sind in diesem tiefen Meer
ertrunken und wurden doch vom Wasser nicht befleckt.

Er sagte: Hafis, verkaufe den Freunden keine Rätsel und Spitzfindigkeiten.
Ach, diese Güte, mit allerlei Tadel befleckt.