Ghasel 425: Er ging, den Saum nachziehend, in goldbesticktem feinem Leinen vorüber

دامن‌کشان همی شد در شرب زرکشیده
صد ماهرو ز رشکش جیب قصب دریده

از تاب آتش می، بر گرد عارضش خوی
چون قطره‌های شبنم بر برگ گل چکیده

لفظی فصیح، شیرین، قدی بلند، چابک
رویی لطیف، زیبا، چشمی، خوش کشیده

یاقوت جان‌فزایش از آب لطف زاده
شمشاد خوش‌خرامش در ناز پروریده

آن لعل دلکشش بین، وآن خندهٔ دل‌آشوب
وآن رفتن خوشش بین، وآن گام آرمیده

آن آهوی سیه‌چشم از دام ما برون شد
یاران چه چاره سازم با این دل رمیده؟

زنهار تا توانی اهل نظر میآزار
دنیا وفا ندارد ای نور هر دو دیده

تا کی کشم عتیبت؟ از چشم دل‌فریبت
روزی کرشمه‌ای کن، ای یار برگزیده!

گر خاطر شریفت رنجیده شد ز حافظ
بازآ که توبه کردیم از گفته و شنیده

بس شکر بازگویم در بندگی خواجه
گر اوفتد به دستم آن میوهٔ رسیده

Er ging, den Saum nachziehend, in goldbesticktem feinem Leinen vorüber;
hundert Mondgesichtige hatten aus Neid den Kragen ihres Leinens zerrissen.

Von der Glut des Weinfeuers lag der Schweiß um seine Wange
wie Tautropfen, auf ein Rosenblatt gefallen.

Eine Rede beredt und süß, ein Wuchs hoch und flink,
ein Gesicht zart und schön, ein Auge fein gezogen.

Sein lebenmehrender Rubin wurde aus dem Wasser der Anmut geboren;
sein schön schreitender Buchsbaum in Zartheit aufgezogen.

Sieh jenen bezaubernden Rubin und jenes Lachen, das das Herz verwirrt;
sieh jenen schönen Gang und jenen ruhigen Schritt.

Jene schwarzäugige Gazelle ist unserer Schlinge entkommen;
Freunde, welches Mittel finde ich für dieses aufgescheuchte Herz?

Hüte dich, soweit du kannst, die Leute mit Einsicht zu kränken;
die Welt kennt keine Treue, o Licht meiner beiden Augen.

Wie lange soll ich den Tadel deines herztäuschenden Auges ertragen?
Schenk mir eines Tages einen Blick, o erwählter Freund.

Wenn dein edler Sinn von Hafis gekränkt wurde,
komm zurück, denn wir haben das Gesagte und Gehörte bereut.

Viel Dank will ich im Dienst des Herrn sagen,
wenn mir jene reife Frucht in die Hand fällt.