Ghasel 427: Die Kerze wurde zum Falter an der Lampe deines Gesichts

چراغ روی تو را شمع گشت پروانه
مرا ز حال تو با حال خویش پروا، نه

خرد که قید مجانین عشق می‌فرمود
به بوی سنبل زلف تو گشت دیوانه

به بوی زلف تو گر جان به باد رفت‌، چه شد؟
هزار جان گرامی فدای جانانه

من‌ رمیده ز غیرت ز پا فتادم دوش
نگار خویش چو دیدم به دست بیگانه

چه نقش‌ها که برانگیختیم و سود نداشت
فسون ما بر او گشته است افسانه

بر آتش رخ زیبای او به جای سپند
به غیر خال سیاهش که دید به دانه؟

به مژده، جان به صبا داد شمع در نفسی
ز شمع روی تواش چون رسید پروانه

مرا به دور لب دوست هست پیمانی
که بر زبان نبرم جز حدیث پیمانه

حدیث مدرسه و خانقه مگوی که باز
فتاد در سر حافظ هوای میخانه

Die Kerze wurde zum Falter an der Lampe deines Gesichts;
über deinem Zustand kümmere ich mich nicht um meinen eigenen.

Die Vernunft, die befahl, die Verrückten der Liebe zu fesseln,
wurde selbst verrückt vom Duft der Hyazinthe deiner Locke.

Ging mein Leben für den Duft deiner Locke in den Wind, was tut es?
Tausend teure Leben seien das Lösegeld für den Geliebten.

Aufgescheucht fiel ich gestern Nacht vor Eifersucht zu Boden,
als ich meinen Geliebten in der Hand eines Fremden sah.

Was für Listen haben wir ersonnen, und es nützte nichts;
unser Zauber bei ihm wurde zum bloßen Märchen.

Wer hat auf dem Feuer seines schönen Gesichts statt des Rautensamens
ein anderes Korn gesehen als sein schwarzes Mal?

Für die frohe Botschaft gab die Kerze in einem Atemzug dem Ostwind ihr Leben,
als sie von der Kerze deines Gesichts den Freibrief erhielt.

In der Zeit der Lippe des Freundes habe ich einen Pakt geschlossen,
nichts auf die Zunge zu nehmen als die Rede vom Becher.

Sprich nicht von Schule und Derwischkloster, denn wieder
ist dem Hafis die Lust auf die Schenke in den Kopf gestiegen.