Ghazal 447: Viens, ne nourris pas cette rancune contre nous

بیا با ما مورز این کینه‌داری
که حق صحبت دیرینه داری

نصیحت گوش کن کاین در بسی به
از آن گوهر که در گنجینه داری

ولیکن کی نمایی رخ به رندان؟
تو کز خورشید و مه آیینه داری

بد رندان مگو ای شیخ و هش دار
که با حکم خدایی کینه داری

نمی‌ترسی ز آه آتشینم؟
تو دانی خرقهٔ پشمینه داری؟

به فریاد خمار مفلسان رس
خدا را گر می دوشینه داری

ندیدم خوش‌تر از شعر تو حافظ
به قرآنی که اندر سینه داری

Viens, ne nourris pas cette rancune contre nous,
car tu as les devoirs d'une ancienne compagnie.

Écoute le conseil, car cette perle vaut bien mieux
que le joyau que tu gardes dans ton trésor.

Mais quand montreras-tu ton visage aux libertins,
toi qui as le soleil et la lune pour porte-miroir ?

Ne dis pas de mal des libertins, ô cheikh, et prends garde,
car c'est contre le décret de Dieu que tu as de la rancune.

Ne crains-tu pas mon soupir de feu ?
Tu sais que tu portes un froc de laine.

Viens au secours des pauvres qui ont mal à la tête,
par Dieu, si tu as du vin d'hier soir.

Je n'ai rien vu de plus doux que tes vers, Hafez,
par le Coran que tu portes dans ta poitrine.