Ghasel 452: Mensch und Fee leben nur von der Gnade des Daseins der Liebe

طفیل هستی عشقند آدمی و پری
ارادتی بنما تا سعادتی ببری

بکوش خواجه و از عشق بی‌نصیب مباش
که بنده را نخرد کس به عیب بی‌هنری

می صبوح و شکرخواب صبحدم تا چند؟
به عذر نیم‌شبی کوش و گریهٔ سحری

تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین‌کار
که در برابر چشمی و غایب از نظری؟

هزار جان مقدس بسوخت زین غیرت
که هر صباح و مسا شمع مجلس دگری

ز من به حضرت آصف که می‌برد پیغام
که یاد گیر دو مصرع ز من به نظم دری؟

بیا که وضع جهان را چنان که من دیدم
گر امتحان بکنی می خوری و غم نخوری

کلاه سروریت کج مباد بر سر حسن
که زیب بخت و سزاوار ملک و تاج سری

به بوی زلف و رخت می‌روند و می‌آیند
صبا به غالیه سایی و گل به جلوه‌گری

چو مستعد نظر نیستی وصال مجوی
که جام جم نکند سود وقت بی‌بصری

دعای گوشه‌نشینان بلا بگرداند
چرا به گوشهٔ چشمی به ما نمی‌نگری؟

بیا و سلطنت از ما بخر به مایهٔ حسن
وزین معامله غافل مشو که حیف خوری

طریق عشق طریقی عجب خطرناک است
نعوذبالله اگر ره به مقصدی نبری

به یمن همت حافظ امید هست که باز
اری اسامر لیلای لیلة القمری

Mensch und Fee leben nur von der Gnade des Daseins der Liebe;
zeig etwas Hingabe, damit du etwas Glück gewinnst.

Bemühe dich, Herr, und bleib nicht ohne Anteil an der Liebe,
denn niemand kauft einen Sklaven mit dem Makel der Unfähigkeit.

Wie lange noch der Morgenwein und der süße Schlaf der Frühe?
Bemühe dich um Abbitte zur Mitternacht und um Tränen im Morgengrauen.

Was für ein Wunder bist du, o Reiter mit süßen Künsten,
dass du vor den Augen stehst und doch dem Blick entzogen bist?

Tausend heilige Seelen verbrannten an dieser Eifersucht:
dass du jeden Morgen und Abend die Kerze einer anderen Runde bist.

Wer trägt von mir eine Botschaft vor den Wesir:
Merk dir von mir zwei Zeilen in persischer Dichtung?

»Komm, denn der Zustand der Welt, wie ich ihn sah, ist so,
dass du, wenn du ihn prüfst, Wein trinkst und keinen Kummer schluckst.«

Die Mütze der Herrschaft sitze nie schief auf dem Haupt deiner Schönheit,
denn du bist die Zier des Glücks und würdig des Reichs und der Krone.

Um den Duft deiner Locke und deines Gesichts gehen und kommen sie:
der Ostwind, der Duftstoffe reibt, und die Rose, die sich zur Schau stellt.

Da du für die Schau nicht bereitet bist, such nicht die Vereinigung,
denn der Becher Dschamschids nützt nichts in der Zeit der Blindheit.

Das Gebet derer, die im Winkel sitzen, wendet Unheil ab;
warum siehst du uns nicht aus dem Augenwinkel an?

Komm und kauf uns die Herrschaft ab mit dem Kapital der Schönheit;
versäume diesen Handel nicht, sonst wirst du es bereuen.

Der Weg der Liebe ist ein seltsam gefährlicher Weg;
Gott bewahre, dass du den Weg zu keinem Ziel findest.

Durch den Segen von Hafis' Streben besteht Hoffnung, dass ich mich wieder
mit meiner Laila in einer Mondnacht plaudernd wachen sehe.