Ghasel 455: Das Leben verging in Fruchtlosigkeit und Launen

عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی
ای پسر جام می‌ام ده که به پیری برسی

چه شکرهاست در این شهر که قانع شده‌اند
شاه‌بازان طریقت به مقام مگسی

دوش در خیل غلامان درش می‌رفتم
گفت: «ای عاشق بیچاره تو باری چه کسی؟»

با دل خون‌شده چون نافه خوشش باید بود
هر که مشهور جهان گشت به مشکین‌نفسی

لمع البرق من الطور و آنست به
فلعلی لک آت بشهاب قبس

کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش
وه که بس بی‌خبر از غلغل چندین جرسی

بال بگشا و صفیر از شجر طوبی زن
حیف باشد چو تو مرغی که اسیر قفسی

تا چو مجمر نفسی دامن جانان گیرم
جان نهادیم بر آتش ز پی خوش‌نفسی

چند پوید به هوای تو ز هر سو حافظ
یسر الله طریقا بک یا ملتمسی

Das Leben verging in Fruchtlosigkeit und Launen;
Knabe, gib mir den Becher Wein, und mögest du alt werden.

Was für Zucker muss es in dieser Stadt geben, dass
die Königsfalken des Pfades sich mit dem Rang der Fliege begnügten.

Gestern Nacht ging ich in der Schar der Sklaven seiner Tür;
er sagte: »O armer Liebender, wer bist denn du überhaupt?«

Mit blutig gewordenem Herzen muss wie der Moschusbeutel froh sein,
wer in der Welt für moschusduftenden Atem berühmt wurde.

Der Blitz leuchtete vom Sinai, und ich nahm ihn wahr;
vielleicht bringe ich dir davon einen brennenden Scheit.

Die Karawane ist fort, und du schläfst, die Wüste vor dir;
ach, wie taub bist du für den Lärm so vieler Glocken.

Breite die Flügel aus und lass deinen Ruf vom Tuba-Baum erschallen;
schade, dass ein Vogel wie du im Käfig gefangen ist.

Um einen Atemzug lang wie das Räucherfass den Saum des Geliebten zu fassen,
legten wir die Seele ins Feuer, um des süßen Atems willen.

Wie lange soll Hafis aus Verlangen nach dir nach allen Seiten laufen?
Gott mache einen Weg zu dir leicht, o du, den ich anflehe.