Ghasel 463: Der Friede Gottes, solange die Nächte wiederkehren

سلام الله ما کر اللیالي
و جاوبت المثاني و المثالي

علی وادي الأراک و من علیها
و دار باللوی فوق الرمال

دعاگوی غریبان جهانم
و أدعو بالتواتر و التوالي

به هر منزل که رو آرد خدا را
نگه دارش به لطف لایزالی

منال ای دل که در زنجیر زلفش
همه جمعیت است آشفته حالی

ز خطت صد جمال دیگر افزود
که عمرت باد صد سال جلالی

تو می‌باید که باشی ور نه سهل است
زیان مایهٔ جاهی و مالی

بر آن نقاش قدرت آفرین باد
که گرد مه کشد خط هلالی

فحبک راحتي في کل حین
و ذکرک مونسي في کل حال

سویدای دل من تا قیامت
مباد از شوق و سودای تو خالی

کجا یابم وصال چون تو شاهی
من بدنام رند لاابالی

خدا داند که حافظ را غرض چیست
و علم الله حسبي من سؤالي

Der Friede Gottes, solange die Nächte wiederkehren
und die Saiten der Laute einander antworten,

sei über dem Tal von Arak und denen, die darin wohnen,
und über dem Haus an der Dünenbiegung über dem Sand.

Ich bin einer, der für die Fremden der Welt betet,
und ich bete ohne Unterlass und ohne Ende.

Welcher Station er sich auch zuwendet, o Gott,
bewahre ihn in Deiner unvergänglichen Güte.

Klage nicht, o Herz, denn in der Kette seiner Locke
ist der verwirrte Zustand ganz und gar Sammlung.

Vom Strich deines Flaums kamen hundert weitere Schönheiten hinzu;
dein Leben währe hundert Dschalali-Jahre.

Du bist es, der da sein muss; sonst ist es ein Leichtes,
das Kapital von Rang und Besitz zu verlieren.

Gepriesen sei jener Maler der Allmacht,
der um den Mond den Strich der Sichel zieht.

Denn die Liebe zu dir ist meine Ruhe zu jeder Stunde
und das Gedenken an dich mein Gefährte in jedem Zustand.

Der dunkle Kern meines Herzens sei bis zur Auferstehung
nie leer von Sehnsucht und Leidenschaft für dich.

Wo fände ich die Vereinigung mit einem König wie dir,
ich, ein sorgloser Rend von schlechtem Ruf?

Gott weiß, was Hafis will,
und Gottes Wissen genügt mir, ohne dass ich bitte.