Ghazal 477: Due amici accorti e due misure di vino vecchio

دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی
فراغتی و کتابی و گوشهٔ چمنی

من این مقام به دنیا و آخرت ندهم
اگر چه در پی‌ام افتند هر دم انجمنی

هر آن که کنج قناعت به گنج دنیا داد
فروخت یوسف مصری به کمترین ثمنی

بیا که رونق این کارخانه کم نشود
به زهد همچو تویی، یا به فسق همچو منی

ز تندباد حوادث نمی‌توان دیدن
در این چمن که گلی بوده است یا سمنی

ببین در آینهٔ جام، نقش‌بندی غیب
که کس به یاد ندارد چنین عجب زمنی

از این سموم که بر طرف بوستان بگذشت
عجب که بوی گلی هست و رنگ نسترنی

به صبر کوش تو ای دل که حق رها نکند
چنین عزیز نگینی به دست اهرمنی

مزاج دهر تبه شد در این بلا حافظ
کجاست فکر حکیمی و رای برهمنی؟

Due amici accorti e due misure di vino vecchio,
un po' di agio, un libro e un angolo di prato.

Non darei questo stato per questo mondo e l'altro,
anche se a ogni istante un'intera adunanza mi corresse dietro.

Chi ha dato l'angolo della contentezza per il tesoro del mondo
ha venduto il Giuseppe d'Egitto al prezzo più basso.

Vieni, perché lo splendore di questa officina non diminuirà
per la pietà di uno come te né per il peccato di uno come me.

Per il vento impetuoso degli eventi non si può vedere
che in questo prato ci sia mai stata una rosa o un gelsomino.

Guarda nello specchio della coppa come l'invisibile traccia le sue figure,
perché nessuno ricorda un tempo così strano.

Dopo questo vento ardente che è passato sul giardino,
è una meraviglia che resti profumo di rosa e colore di rosa selvatica.

Sforzati nella pazienza, o cuore, perché Dio non lascerà
un sigillo così prezioso in mano a un Ahriman.

La tempra del secolo si è guastata in questa sventura, Hafez;
dov'è il pensiero di un saggio, il giudizio di un bramino?