Ghazal 488: À l'aube, la voix de la taverne, me voulant du bien

سحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی
گفت: باز آی که دیرینهٔ این درگاهی

همچو جم جرعهٔ ما کش که ز سر دو جهان
پرتو جام جهان‌بین دهدت آگاهی

بر در میکده، رندان قلندر باشند
که ستانند و دهند افسر شاهنشاهی

خشت، زیر سر و بر تارک هفت‌اختر پای
دست قدرت نگر و منصب صاحب‌جاهی

سر ما و در میخانه که طرف بامش
به فلک بر شد و دیوار بدین کوتاهی

قطع این مرحله بی‌همرهی خضر مکن
ظلمات است، بترس از خطر گمراهی

اگرت سلطنت فقر ببخشند، ای دل!
کمترین ملک تو از ماه بود تا ماهی

تو دم فقر ندانی زدن از دست مده
مسند خواجگی و مجلس تورانشاهی

حافظ خام‌طمع! شرمی از این قصه بدار
عملت چیست که فردوس برین می‌خواهی‌؟

À l'aube, la voix de la taverne, me voulant du bien,
dit : « Reviens, car tu es un ancien de ce seuil.

Bois notre gorgée comme Jamshid, afin que le rayon
de la coupe qui montre le monde t'instruise du secret des deux mondes.

À la porte de la taverne il y a des libertins errants
qui ôtent et donnent la couronne du roi des rois.

Une brique sous la tête, et le pied sur le faîte des sept astres :
vois la main de la puissance et la charge du vrai rang.

Notre tête appartient à la porte de la taverne, dont le bord du toit
s'élève jusqu'au ciel, avec un mur si bas.

Ne franchis pas cette étape sans la compagnie de Khizr ;
ce sont les ténèbres : crains le danger de t'égarer.

Si l'on t'accorde la royauté de la pauvreté, ô cœur,
le moindre de ton royaume ira de la lune au poisson.

Tu ne sais pas parler de pauvreté ; ne lâche pas
le siège de la seigneurie et l'assemblée de Turanshah.

Hafez à la convoitise naïve, aie honte de cette histoire ;
quelle est ton œuvre, pour que tu demandes le plus haut paradis ? »