Ghazal 490: In tutto il convento dei magi non c'è un folle come me

در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی
خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی

دل که آیینه شاهی‌ست غباری دارد
از خدا می‌طلبم صحبت روشن‌رایی

کرده‌ام توبه به دست صنم باده‌فروش
که دگر می نخورم بی‌ رخ بزم‌آرایی

نرگس ار لاف زد از شیوه چشم تو مرنج
نروند اهل نظر از پی نابینایی

شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان
ورنه پروانه ندارد به سخن، پروایی

جوی‌ها بسته‌ام از دیده به دامان که مگر
در کنارم بنشانند سهی‌بالایی

کشتی باده بیاور که مرا بی‌ رخ دوست
گشت هر گوشه چشم از غم دل، دریایی

سخن غیر مگو با من معشوقه‌پرست
کز وی و جام می‌ام نیست به کس پروایی

این حدیثم چه خوش آمد که سحرگه می‌گفت
بر در میکده‌ای، با دف و نی، ترسایی

«گر مسلمانی از این است که حافظ دارد
آه اگر از پی امروز بود فردایی»

In tutto il convento dei magi non c'è un folle come me:
il saio in pegno per il vino in un luogo, e il quaderno in un altro.

Il cuore, che è specchio regale, ha della polvere;
chiedo a Dio la compagnia di una mente chiara.

Mi sono pentito nelle mani della bella venditrice di vino:
non berrò più vino senza il volto di chi adorna il banchetto.

Se il narciso si è vantato di avere il modo del tuo occhio, non offenderti;
chi vede non va dietro a un cieco.

Forse la candela porterà alla lingua il racconto di questa storia;
altrimenti la falena non si cura di parole.

Ho fatto scorrere ruscelli dagli occhi al lembo, sperando
che mettano a sedere al mio fianco una statura slanciata.

Porta la nave del vino, perché senza il volto dell'amico
ogni angolo del mio occhio è diventato un mare per la pena del cuore.

Non parlarmi di altri, a me che adoro l'amato,
perché oltre a lui e alla coppa di vino non mi curo di nessuno.

Come mi piacque questo detto che all'alba
un cristiano diceva alla porta di una taverna, con tamburo e flauto:

«Se essere musulmano è ciò che ha Hafez,
ahimè, se dopo oggi ci fosse un domani».