Ghasel 53: Ich bin der, dem der Winkel der Schenke das Derwischkloster ist

منم که گوشهٔ میخانه، خانقاه من است
دعای پیر مغان، ورد صبحگاه من است

گرم ترانهٔ چنگ صبوح نیست چه باک
نوای من به سحر، آه عذرخواه من است

ز پادشاه و گدا، فارغم بحمدالله
گدای خاک در دوست، پادشاه من است

غرض ز مسجد و میخانه‌ام، وصال شماست
جز این خیال ندارم، خدا، گواه من است

مگر به تیغ اجل، خیمه برکنم ور نی
رمیدن از در دولت، نه رسم و راه من است

از آن زمان که بر این آستان نهادم روی
فراز مسند خورشید، تکیه‌گاه من است

گناه اگرچه نبود اختیار ما، «حافظ»!
تو در طریق ادب باش، گو گناه من است

Ich bin der, dem der Winkel der Schenke das Derwischkloster ist;
das Gebet für den Meister der Magier ist meine Litanei am Morgen.

Habe ich beim Morgentrunk keinen Harfenklang, was tut es?
Mein Lied in der Frühe ist ein Seufzer, der um Vergebung bittet.

Von König und Bettler bin ich frei, Gott sei gelobt;
der Bettler im Staub an der Tür des Freundes ist mein König.

Mein Ziel in Moschee und Schenke ist die Vereinigung mit Euch;
keinen anderen Gedanken habe ich, Gott ist mein Zeuge.

Nur durch das Schwert des Todes breche ich mein Zelt ab; sonst
ist es nicht meine Art, vor der Tür des Glücks zu scheuen.

Seit ich das Gesicht auf diese Schwelle legte,
ist die Höhe des Sonnenthrons meine Lehne.

War die Sünde auch nicht unsere Wahl, Hafis,
bleib auf dem Weg des Anstands und sag: Die Sünde ist mein.