Ghasel 54: Vom Weinen sitzt die Pupille meines Auges im Blut

ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است
ببین که در طلبت حال مردمان چون است

به یاد لعل تو و چشم مست میگونت
ز جام غم، می لعلی که می‌خورم خون است

ز مشرق سر کو آفتاب طلعت تو
اگر طلوع کند، طالعم همایون است

حکایت لب شیرین، کلام فرهاد است
شکنج طرهٔ لیلی مقام مجنون است

دلم بجو که قدت همچو سرو دلجوی است
سخن بگو که کلامت لطیف و موزون است

ز دور باده به جان، راحتی رسان ساقی
که رنج خاطرم از جور دور گردون است

از آن دمی که ز چشمم برفت رود عزیز
کنار دامن من همچو رود جیحون است

چگونه شاد شود اندرون غمگینم؟
به اختیار، که از اختیار بیرون است

ز بیخودی طلب یار می‌کند حافظ
چو مفلسی که طلبکار گنج قارون است

Vom Weinen sitzt die Pupille meines Auges im Blut;
sieh, wie es den Menschen auf der Suche nach dir ergeht.

Im Gedenken an deinen Rubin und dein trunkenes, weinfarbenes Auge
ist der Rubinwein, den ich aus dem Becher des Kummers trinke, Blut.

Wenn im Osten am Ende deiner Gasse die Sonne deines Gesichts
aufginge, wäre mein Stern gesegnet.

Die Geschichte von Schirins Lippe ist die Rede Farhads;
die Windung von Lailas Locke ist der Wohnort Madschnuns.

Such mein Herz, denn dein Wuchs ist gefällig wie die Zypresse;
sprich, denn deine Rede ist fein und wohlgesetzt.

Bring mit dem Kreisen des Weins meiner Seele Ruhe, Schenke,
denn der Schmerz meines Sinns kommt von der Härte des kreisenden Himmels.

Seit dem Augenblick, da jenes teure Kind aus meinen Augen ging,
ist mein Rocksaum wie der Fluss Oxus.

Wie soll mein bekümmertes Inneres froh werden
aus freier Wahl, da es außerhalb der Wahl liegt?

Außer sich sucht Hafis den Freund,
wie ein Mittelloser, der Korachs Schatz fordert.