Ghasel 58: Unser ergebenes Haupt und die Schwelle der Gegenwart des Freundes

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست
که هر چه بر سر ما می‌رود ارادت اوست

نظیر دوست ندیدم، اگر چه از مه و مهر
نهادم آینه‌ها در مقابل رخ دوست

صبا ز حال دل تنگ ما چه شرح دهد؟
که چون شکنج ورق‌های غنچه تو بر توست

نه من سبوکش این دیر رندسوزم و بس
بسا سرا که در این کارخانه سنگ و سبوست

مگر تو شانه زدی زلف عنبرافشان را؟
که باد غالیه‌سا گشت و خاک عنبربوست

نثار روی تو هر برگ گل که در چمن است
فدای قد تو هر سروبن که بر لب جوست

زبان ناطقه در وصف شوق نالان است
چه جای کلک بریده‌زبان بیهده‌گوست؟

رخ تو در دلم آمد مراد خواهم یافت
چرا که حال نکو در قفای فال نکوست

نه این زمان دل حافظ در آتش هوس است
که داغدار ازل همچو لالهٔ خودروست

Unser ergebenes Haupt und die Schwelle der Gegenwart des Freundes,
denn was immer über unser Haupt geht, ist sein Wille.

Ich sah keinen, der dem Freund gleicht, obwohl ich
die Spiegel von Mond und Sonne dem Gesicht des Freundes gegenüberstellte.

Was kann der Morgenwind vom Zustand unseres engen Herzens berichten,
das wie die Blätter der Knospe Falte in Falte liegt?

Nicht ich allein bin Krugträger in diesem Tempel, der Rends verbrennt;
manch ein Kopf ist in dieser Werkstatt der Stein für den Krug.

Hast du etwa dein Amber streuendes Haar gekämmt,
dass der Wind zu Duft wurde und die Erde nach Amber riecht?

Jedes Rosenblatt auf der Wiese sei vor dein Gesicht gestreut;
jede Zypresse am Bachrand sei Lösegeld für deinen Wuchs.

Die Zunge der Rede selbst klagt beim Schildern der Sehnsucht;
was soll da die Feder mit gespaltener Zunge und leerem Geschwätz?

Dein Gesicht kam in mein Herz; ich werde mein Ziel erreichen,
denn dem guten Vorzeichen folgt der gute Zustand.

Nicht erst jetzt ist das Herz des Hafis im Feuer des Verlangens;
es trägt das Brandmal seit Urzeit, wie die wilde Tulpe.