Ghazal 64: Benché esibire la propria arte davanti all'amico sia scortesia

اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبی‌ست
زبان خموش، ولیکن دهان پر از عربی‌ست

پری نهفته رخ و دیو در کرشمهٔ حسن
بسوخت دیده ز حیرت که این چه بوالعجبی‌ست

در این چمن گل بی خار کس نچید، آری
چراغ مصطفوی با شرار بولهبی‌ست

سبب مپرس که چرخ از چه سفله‌پرور شد
که کام‌بخشی او را بهانه بی‌سببی‌ست

به نیم جو نخرم طاق خانقاه و رباط
مرا که مصطبه ایوان و پای خم طنبی‌ست

جمال دختر رز، نور چشم ماست مگر
که در نقاب زجاجی و پردهٔ عنبی‌ست

هزار عقل و ادب داشتم من ای خواجه
کنون که مست خرابم، صلاح بی‌ادبی‌ست

بیار می که چو حافظ هزارم استظهار
به گریهٔ سحری و نیاز نیم‌شبی‌ست

Benché esibire la propria arte davanti all'amico sia scortesia,
la lingua tace, ma la bocca è piena di arabo.

La fata nasconde il volto e il demone civetta di bellezza;
gli occhi mi bruciarono di stupore per un simile prodigio.

In questo prato nessuno ha colto rosa senza spina; sì,
la lampada di Mustafa va con la scintilla di Abu Lahab.

Non chiedere perché la ruota del cielo allevi i vili,
ché il suo esaudire i desideri ha per pretesto l'assenza di causa.

Non comprerei per mezzo chicco d'orzo l'arco del convento e dell'ospizio,
io per cui la panca della taverna è un palazzo e il piede della giara un salone.

La bellezza della figlia della vite è certo la luce dei nostri occhi,
poiché sta in un velo di vetro e in una cortina d'uva.

Avevo mille ragioni e buone maniere, signore;
ora che sono ebbro e disfatto, la cosa giusta è non averne.

Porta vino, ché come Hafez ho mille appoggi
nel pianto dell'alba e nella supplica di mezzanotte.