Ghazal 66: Gémis, rossignol, si tu veux être mon ami

بنال بلبل اگر با منت سر یاری‌ست
که ما دو عاشق زاریم و کار ما زاری‌ست

در آن زمین که نسیمی وزد ز طرهٔ دوست
چه جای دم زدن نافه‌های تاتاری‌ست

بیار باده که رنگین کنیم جامهٔ زرق
که مست جام غروریم و نام هشیاری‌ست

خیال زلف تو پختن نه کار هر خامی‌ست
که زیر سلسله رفتن طریق عیاری‌ست

لطیفه‌ای‌ست نهانی که عشق از او خیزد
که نام آن نه لب لعل و خط زنگاری‌ست

جمال شخص، نه چشم است و زلف و عارض و خال
هزار نکته در این کار و بار دلداری‌ست

قلندران حقیقت به نیم جو نخرند
قبای اطلس آن کس که از هنر عاری‌ست

بر آستان تو مشکل توان رسید آری
عروج بر فلک سروری به دشواری‌ست

سحر کرشمهٔ چشمت به خواب می‌دیدم
زهی مراتب خوابی که به ز بیداری‌ست

دلش به ناله میازار و ختم کن حافظ
که رستگاری جاوید در کم آزاری‌ست

Gémis, rossignol, si tu veux être mon ami,
car nous sommes deux amants plaintifs et notre affaire est la plainte.

Sur la terre où souffle une brise de la chevelure de l'ami,
de quoi se vanteraient les poches de musc de Tartarie ?

Apporte du vin, que nous teignions la robe d'hypocrisie,
car nous sommes ivres de la coupe d'orgueil et l'appelons sobriété.

Mijoter le rêve de ta chevelure n'est pas l'affaire de tout novice,
car aller sous la chaîne est la voie des hardis.

Il est une finesse cachée d'où naît l'amour,
et son nom n'est ni lèvre de rubis ni duvet vert-de-gris.

La beauté d'une personne n'est pas l'œil, la boucle, la joue et le grain ;
il est mille finesses dans cet art de ravir les cœurs.

Les qalandars véritables n'achèteraient pas pour un demi-grain d'orge
la robe de satin de celui qui est dénué de talent.

Il est difficile d'atteindre ton seuil ; oui,
l'ascension au ciel de la seigneurie se fait avec peine.

À l'aube je voyais en songe l'œillade de tes yeux ;
quel beau degré de sommeil, qui vaut mieux que la veille !

Ne blesse pas son cœur par tes plaintes et finis, Hafez,
car le salut éternel est de faire peu de mal.