Ghazal 68: Ma lune est partie cette semaine, et à mes yeux c'est une année

ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست
حال هجران تو چه دانی که چه مشکل حالی‌ست؟

مردم دیده ز لطف رخ او در رخ او
عکس خود دید، گمان برد که مشکین خالی‌ست

می‌چکد شیر هنوز از لب هم‌چون شکرش
گر چه در شیوه‌گری هر مژه‌اش قتالی‌ست

ای که انگشت‌نمایی به کرم در همه شهر
وه که در کار غریبان، عجبت اهمالی‌ست

بعد از اینم نبود شائبه در جوهر فرد
که دهان تو در این نکته خوش استدلالی‌ست

مژده دادند که بر ما گذری خواهی کرد
نیت خیر مگردان که مبارک فالی‌ست

کوه اندوه فراقت به چه حالت بکشد؟
حافظ خسته که از ناله تنش چون نالی‌ست

Ma lune est partie cette semaine, et à mes yeux c'est une année ;
que sais-tu de l'état de séparation, combien il est dur ?

La prunelle de mon œil, par la grâce de son visage, a vu sur son visage
son propre reflet et l'a pris pour un grain de musc.

Le lait goutte encore de sa lèvre pareille au sucre,
bien que, dans l'art de charmer, chacun de ses cils soit un tueur.

Toi qu'on montre du doigt pour ta générosité dans toute la ville,
hélas, tu es étrangement négligente envers les étrangers.

Désormais je n'aurai plus de doute sur l'atome indivisible,
car ta bouche est sur ce point une belle démonstration.

On a donné la bonne nouvelle que tu passerais chez nous ;
ne change pas ta bonne intention, car c'est un heureux présage.

En quel état portera-t-il la montagne du chagrin de ton absence,
Hafez l'épuisé, dont le corps à force de gémir est comme un roseau ?