Gazal 6: ¿Quién llevará esta plegaria a los servidores del sultán

به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را؟
که به شکر پادشاهی، ز نظر مران گدا را

ز رقیب دیوسیرت، به خدای خود پناهم
مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد، خدا را!

مژه‌ی سیاهت ار کرد به خون ما اشارت
ز فریب او بیندیش و غلط مکن، نگارا

دل عالمی بسوزی چو عذار برفروزی
تو از این چه سود داری، که نمی‌کنی مدارا؟

همه‌شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی
به پیام آشنایان، بنوازد آشنا را

چه قیامت است جانا، که به عاشقان نمودی؟
دل و جان فدای رویت، بنما عذار ما را

به خدا، که جرعه‌ای ده تو به حافظ سحرخیز
که دعای صبحگاهی، اثری کند شما را

¿Quién llevará esta plegaria a los servidores del sultán:
en gratitud por tu realeza, no eches al mendigo de tu vista?

Del rival de índole demoníaca me refugio en mi Dios;
¡ojalá aquel meteoro penetrante preste ayuda, por Dios!

Si tus negras pestañas han hecho señas a nuestra sangre,
piensa en su engaño y no te equivoques, hermosa mía.

Quemas el corazón de un mundo cuando enciendes la mejilla;
¿qué provecho sacas de ello, que no muestras blandura?

Toda la noche vivo con la esperanza de que la brisa del alba
consuele al amigo con un mensaje de los amigos.

¡Qué resurrección, querida, mostraste a los amantes!
Corazón y alma sean rescate de tu rostro; muéstranos la mejilla.

Por Dios, da un trago a Hafez, que madruga,
para que la oración del alba te haga algún bien.