Ghazal 76: Fuori dalla tua soglia non ho rifugio al mondo

جز آستان توام در جهان، پناهی نیست
سر مرا به ‌جز این در، حواله‌گاهی نیست

عدو چو تیغ کشد، من سپر بیندازم
که تیغ ما، به ‌جز از ناله‌ای و آهی نیست

چرا ز کوی خرابات روی برتابم؟
کز این بهم به جهان، هیچ رسم و راهی نیست

زمانه گر بزند آتشم به خرمن عمر
بگو بسوز که بر من به برگ کاهی نیست

غلام نرگس جماش آن سهی سروم
که از شراب غرورش به کس، نگاهی نیست

مباش در پی آزار و هرچه خواهی کن
که در شریعت ما غیر از این، گناهی نیست

عنان‌کشیده رو ای پادشاه کشور حسن
که نیست بر سر راهی که دادخواهی نیست!

چنین که از همه‌سو، دام راه می‌بینم
به از حمایت زلفش، مرا پناهی نیست

خزینهٔ دل «حافظ» به زلف و خال مده
که کارهای چنین، حد هر سیاهی نیست

Fuori dalla tua soglia non ho rifugio al mondo;
il mio capo non ha altro luogo a cui rivolgersi che questa porta.

Quando il nemico sguaina la spada, io getto lo scudo,
ché la nostra spada non è che un gemito e un sospiro.

Perché dovrei distogliere il volto dalla via della taverna?
Non c'è al mondo usanza né strada migliore di questa.

Se il tempo dà fuoco al raccolto della mia vita,
di': brucia, ché per me non vale un filo di paglia.

Sono schiavo del narciso sfrontato di quell'alto cipresso,
che per il vino dell'orgoglio non ha sguardo per nessuno.

Non andare in cerca di far del male, e fa' ciò che vuoi,
ché nella nostra legge non c'è altro peccato che questo.

Cavalca a briglia tirata, o re del paese della bellezza,
ché non c'è ciglio di strada senza qualcuno che chieda giustizia.

Poiché vedo trappole sulla strada da ogni lato,
non ho rifugio migliore della protezione della sua chioma.

Non consegnare il tesoro del cuore di Hafez a ciocca e neo,
ché simili imprese non sono alla portata di ogni bruno.