Ghazal 77: Un usignolo teneva nel becco un petalo di rosa dal bel colore

بلبلی، برگ گلی خوش‌رنگ در منقار داشت
و اندر آن برگ و نوا، خوش ناله‌های زار داشت

گفتمش: در عین وصل‌، این ناله و فریاد چیست؟
گفت ما را جلوه‌ی معشوق در این کار داشت

یار اگر ننشست با ما نیست جای اعتراض
پادشاهی کامران بود، از گدایی عار داشت

درنمی‌گیرد نیاز و ناز ما با حسن دوست
خرم آن کز نازنینان‌، بخت برخوردار داشت

خیز تا بر کلک آن نقاش‌، جان افشان کنیم
کاین همه نقش عجب در گردش پرگار داشت

گر مرید راه عشقی، فکر بدنامی مکن
شیخ صنعان، خرقه رهن خانهٔ خمار داشت

وقت آن شیرین‌قلندر خوش که در اطوار سیر
ذکر تسبیح ملک در حلقه‌ی زنار داشت

چشم حافظ زیر بام قصر آن حوری‌سرشت
شیوه‌ی جنات تجری تحتها الانهار داشت

Un usignolo teneva nel becco un petalo di rosa dal bel colore,
e in mezzo a tanta abbondanza levava amari lamenti.

Gli dissi: nel pieno dell'unione, che cos'è questo lamento e questo grido?
Disse: lo splendore dell'amata ci tiene a quest'opera.

Se l'amico non sedette con noi, non c'è spazio per protestare;
era un re fortunato e si vergognava di un mendicante.

Le nostre suppliche e le nostre moine non fanno presa sulla bellezza dell'amico;
felice chi ebbe dalla sorte qualcosa dalle belle.

Alzati, spargiamo l'anima sulla penna di quel pittore
che teneva tante figure meravigliose nel giro del suo compasso.

Se sei discepolo sulla via dell'amore, non pensare alla cattiva fama;
lo sceicco San'an aveva il saio in pegno nella casa del vinaio.

Felice il tempo di quel dolce qalandar che, nelle tappe del viaggio,
teneva il rosario di lode degli angeli nella cintura dell'infedele.

Sotto il tetto del palazzo di quella dalla natura di uri, l'occhio di Hafez
aveva il modo dei giardini sotto cui scorrono i fiumi.