Ghasel 84: Schenke, bring Wein, denn der Fastenmonat ist vergangen

ساقی بیار باده که ماه صیام رفت
درده قدح که موسم ناموس و نام رفت

وقت عزیز رفت بیا تا قضا کنیم
عمری که بی حضور صراحی و جام رفت

مستم کن آن چنان که ندانم ز بی‌خودی
در عرصهٔ خیال که آمد، کدام رفت

بر بوی آن که جرعهٔ جامت به ما رسد
در مصطبه دعای تو هر صبح و شام رفت

دل را که مرده بود حیاتی به جان رسید
تا بویی از نسیم می‌اش در مشام رفت

زاهد غرور داشت، سلامت نبرد راه
رند از ره نیاز به دارالسلام رفت

نقد دلی که بود مرا صرف باده شد
قلب سیاه بود از آن در حرام رفت

در تاب توبه چند توان سوخت همچو عود؟
می ده که عمر در سر سودای خام رفت

دیگر مکن نصیحت حافظ که ره نیافت
گمگشته‌ای که بادهٔ نابش به کام رفت

Schenke, bring Wein, denn der Fastenmonat ist vergangen;
reich den Becher, denn die Zeit von Ruf und Namen ist vergangen.

Die kostbare Zeit ist vergangen; komm, holen wir nach,
was vom Leben ohne Flasche und Becher verging.

Mach mich so trunken, dass ich außer mir nicht mehr weiß,
wer das Feld der Gedanken betrat und wer ging.

In der Hoffnung, dass ein Schluck aus deinem Becher uns erreicht,
stieg von der Schenkenbank jeden Morgen und Abend ein Gebet für dich auf.

Das Herz, das tot war, empfing Leben in der Seele,
als ein Hauch vom Duft jenes Weins in seine Sinne drang.

Der Asket hatte Dünkel und fand den Weg zum Heil nicht;
der Rend ging auf dem Weg der Bedürftigkeit ins Haus des Friedens.

Die Münze des Herzens, die ich hatte, wurde für Wein ausgegeben;
sie war Falschgeld, darum ging sie ins Verbotene.

Wie lange kann man in der Glut der Reue brennen wie Aloeholz?
Gib Wein, denn das Leben verging über rohen Einbildungen.

Ermahne Hafis nicht mehr, denn er fand den Weg nicht,
der Verirrte, dem der reine Wein auf den Gaumen kam.