Ghasel 89: O Herr, schaffe einen Weg, dass meine Geliebte wohlbehalten

یا رب سببی ساز که یارم به سلامت
بازآید و برهاندم از بند ملامت

خاک ره آن یار سفرکرده بیارید
تا چشم جهان بین کنمش جای اقامت

فریاد که از شش جهتم راه ببستند
آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت

امروز که در دست توام مرحمتی کن
فردا که شوم خاک چه سود اشک ندامت

ای آن که به تقریر و بیان دم زنی از عشق
ما با تو نداریم سخن، خیر و سلامت

درویش مکن ناله ز شمشیر احبا
کاین طایفه از کشته ستانند غرامت

در خرقه زن آتش که خم ابروی ساقی
بر می‌شکند گوشهٔ محراب امامت

حاشا که من از جور و جفای تو بنالم
بیداد لطیفان همه لطف است و کرامت

کوته نکند بحث سر زلف تو حافظ
پیوسته شد این سلسله تا روز قیامت

O Herr, schaffe einen Weg, dass meine Geliebte wohlbehalten
zurückkehrt und mich aus den Fesseln des Tadels befreit.

Bringt den Staub vom Weg jener verreisten Geliebten,
damit ich ihm mein weltschauendes Auge zur Wohnung mache.

Hilfe! Von sechs Seiten hat man mir den Weg versperrt:
jenes Mal, der Flaum, die Locke, das Gesicht, die Wange und der Wuchs.

Heute, da ich in deiner Hand bin, erweise mir Gnade;
morgen, wenn ich Staub bin, was nützen Tränen der Reue?

Du, der du mit Darlegung und Erklärung von der Liebe sprichst,
mit dir haben wir nichts zu reden; leb wohl und in Frieden.

Derwisch, klage nicht über das Schwert der Freunde,
denn dieser Stamm fordert vom Erschlagenen das Blutgeld.

Leg Feuer an die Kutte, denn die Krümmung der Braue des Schenken
zerbricht die Ecke der Gebetsnische des Vorbeters.

Fern sei es, dass ich über deine Härte und Kränkung klage;
das Unrecht der Zarten ist ganz Huld und Großmut.

Hafis wird das Gespräch über deine Lockenspitze nicht kürzen;
diese Kette ist verbunden bis zum Tag der Auferstehung.