Ghazal 8: Lève-toi, échanson, et donne la coupe

ساقیا برخیز و درده جام را
خاک بر سر کن غم ایام را

ساغر می بر کفم نه تا ز بر
برکشم این دلق ازرق‌فام را

گرچه بدنامی‌ست نزد عاقلان
ما نمی‌خواهیم ننگ و نام را

باده درده چند از این باد غرور
خاک بر سر، نفس نافرجام را

دود آه سینهٔ نالان من
سوخت این افسردگان خام را

محرم راز دل شیدای خود
کس نمی‌بینم ز خاص و عام را

با دلارامی مرا خاطر خوش است
کز دلم یک باره برد آرام را

ننگرد دیگر به سرو اندر چمن
هرکه دید آن سرو سیم‌اندام را

صبر کن حافظ به سختی روز و شب
عاقبت روزی بیابی کام را

Lève-toi, échanson, et donne la coupe ;
jette de la poussière sur la tête du chagrin des jours.

Mets la coupe de vin dans ma main, que de mes épaules
j'arrache ce froc rapiécé couleur d'azur.

Bien que ce soit mauvais renom aux yeux des sages,
nous ne voulons ni nom ni honneur.

Verse le vin ; jusqu'à quand ce vent d'orgueil ?
Poussière sur la tête de l'âme charnelle qui ne mène à rien !

La fumée du soupir de ma poitrine gémissante
a brûlé ces êtres crus et figés.

De confident pour le secret de mon cœur éperdu,
je n'en vois aucun, ni grand ni petit.

Mon esprit est heureux d'une consolatrice du cœur
qui d'un seul coup a ôté le repos de mon cœur.

Il ne regarde plus le cyprès dans la prairie,
celui qui a vu ce cyprès au corps d'argent.

Patiente, Hafez, dans la dureté, jour et nuit ;
à la fin, un jour, tu obtiendras ton désir.