Ghazal 93: Quelle grâce ce fut, quand soudain une goutte de ta plume

چه لطف بود که ناگاه رشحهٔ قلمت
حقوق خدمت ما عرضه کرد بر کرمت

به نوک خامه رقم کرده‌ای سلام مرا
که کارخانهٔ دوران مباد بی رقمت

نگویم از من بی‌دل به سهو کردی یاد
که در حساب خرد نیست سهو بر قلمت

مرا ذلیل مگردان به شکر این نعمت
که داشت دولت سرمد عزیز و محترمت

بیا که با سر زلفت قرار خواهم کرد
که گر سرم برود برندارم از قدمت

ز حال ما دلت آگه شود مگر وقتی
که لاله بردمد از خاک کشتگان غمت

روان تشنهٔ ما را به جرعه‌ای دریاب
چو می‌دهند زلال خضر ز جام جمت

همیشه وقت تو ای عیسی صبا خوش باد
که جان حافظ دلخسته زنده شد به دمت

Quelle grâce ce fut, quand soudain une goutte de ta plume
présenta à ta générosité les droits de notre service.

De la pointe du calame tu as tracé un salut pour moi ;
que l'atelier du temps ne soit jamais sans ton écriture.

Je ne dirai pas que tu t'es souvenu de moi, cœur perdu, par mégarde,
car au compte de la raison ta plume ne connaît pas l'erreur.

Ne m'abaisse pas, en action de grâce pour ce bienfait
que la fortune éternelle t'a tenu cher et honoré.

Viens, car je ferai avec la pointe de ta boucle le pacte
que, dût ma tête y passer, je ne la lèverai pas de tes pieds.

Ton cœur ne saura peut-être notre état qu'au moment
où la tulipe poussera de la poussière des tués de ton chagrin.

Secours notre âme assoiffée d'une gorgée,
puisqu'on te donne l'eau limpide de Khizr dans la coupe de Djamchid.

Que ton temps soit toujours heureux, ô Jésus de la brise,
car l'âme de Hafez au cœur las a repris vie à ton souffle.