Ghazal 112: Colui che diede alla tua guancia il colore della rosa e della rosa canina

آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد
صبر و آرام تواند به من مسکین داد

وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت
هم تواند کرمش داد من غمگین داد

من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم
که عنان دل شیدا به لب شیرین داد

گنج زر گر نبود، کنج قناعت باقیست
آن که آن داد به شاهان، به گدایان این داد

خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکن
هر که پیوست بدو، عمر خودش کاوین داد

بعد از این دست من و دامن سرو و لب جوی
خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد

در کف غصه دوران، دل حافظ خون شد
از فراق رخت ای خواجه قوام الدین، داد

Colui che diede alla tua guancia il colore della rosa e della rosa canina
può dare pazienza e quiete a me misero.

E Colui che insegnò alla tua chioma l'uso della tirannia,
la Sua generosità può anche rendere giustizia a me afflitto.

Persi ogni speranza per Farhad il giorno stesso
in cui consegnò le redini del suo cuore folle al labbro di Shirin.

Se non c'è tesoro d'oro, resta l'angolo dell'appagamento;
Colui che diede quello ai re diede questo ai mendicanti.

Il mondo è una bella sposa nell'aspetto, ma
chiunque si unì a lei diede la propria vita in dote.

D'ora in poi la mia mano, il lembo del cipresso e la riva del ruscello,
soprattutto ora che la brezza ha portato la notizia della primavera.

Nella mano dell'affanno del tempo il cuore di Hafez è diventato sangue;
per la lontananza dal tuo volto, o Khwaja Qavam al-Din, giustizia!