Ghazal 122: Chiunque custodisca il fianco della gente di Dio

هر آن‌که جانب اهل خدا نگه دارد
خداش در همه حال از بلا نگه دارد

حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست
که آشنا، سخن آشنا نگه دارد

دلا، معاش چنان کن که گر بلغزد پای
فرشته‌ات به دو دست دعا نگه دارد

گرت هواست که معشوق نگسلد پیمان
نگاه دار سر رشته تا نگه دارد

صبا بر آن سر زلف ار دل مرا بینی
ز روی لطف بگویش که جا نگه دارد

چو گفتمش که دلم را نگاه دار، چه گفت؟
ز دست بنده چه خیزد؟ خدا نگه دارد

سر و زر و دل و جانم، فدای آن یاری
که حق صحبت مهر و وفا نگه دارد

غبار راهگذارت کجاست تا «حافظ»
به یادگار نسیم صبا نگه دارد

Chiunque custodisca il fianco della gente di Dio,
Dio lo custodisce dalla sventura in ogni stato.

Non dirò la parola dell'amico se non alla presenza dell'amico,
ché l'amico custodisce la parola dell'amico.

O cuore, vivi in modo che, se ti scivola il piede,
l'angelo ti custodisca con le due mani della preghiera.

Se desideri che l'amata non rompa il patto,
tieni il tuo capo del filo perché lei tenga il suo.

Brezza, se vedi il mio cuore sulla punta di quella ciocca,
digli per gentilezza di tenere il suo posto.

Quando le dissi: custodisci il mio cuore, che cosa disse?
Che cosa può la mano del servo? Dio lo custodisce.

Il mio capo e il mio oro, il cuore e l'anima siano riscatto dell'amico
che custodisce il diritto della compagnia, dell'amore e della fedeltà.

Dov'è la polvere del tuo passaggio, perché Hafez
la custodisca come ricordo della brezza del mattino?