Ghazal 14: Dissi: o sultana delle belle, abbi pietà di questo straniero.

گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب
گفت در دنبال دل، ره گم کند مسکین غریب

گفتمش مگذر زمانی، گفت معذورم بدار
خانه پروردی چه تاب آرد غم چندین غریب

خفته بر سنجاب شاهی نازنینی را چه غم؟
گر ز خار و خاره سازد بستر و بالین غریب

ای که در زنجیر زلفت جای چندین آشناست
خوش فتاد آن خال مشکین بر رخ رنگین غریب

می‌نماید عکس می، در رنگ روی مه وشت
همچو برگ ارغوان بر صفحهٔ نسرین، غریب

بس غریب افتاده است آن مور خط، گرد رخت
گرچه نبود در نگارستان، خط مشکین غریب

گفتم ای شام غریبان طرهٔ شبرنگ تو
در سحرگاهان حذر کن چون بنالد این غریب

گفت حافظ آشنایان در مقام حیرتند
دور نبود گر نشیند خسته و مسکین غریب

Dissi: o sultana delle belle, abbi pietà di questo straniero.
Disse: seguendo il cuore, il povero straniero smarrisce la via.

Le dissi: fermati un momento. Disse: tienimi per scusata;
come può chi è cresciuta in casa reggere la pena di tanti stranieri?

Che importa alla delicata che dorme su ermellino regale
se lo straniero fa di spine e di roccia il suo letto e il suo guanciale?

Tu nella cui catena di capelli hanno posto tanti familiari,
come cade stranamente bene quel neo scuro sulla tua guancia colorata.

Il riflesso del vino appare nel colore del tuo volto di luna
come foglia d'albero di Giuda su una pagina di rosa selvatica: strano.

Ben strana è caduta quella peluria come riga di formiche intorno al tuo volto,
benché nella galleria dei dipinti una riga di muschio non sia cosa strana.

Dissi: o tu la cui ciocca color della notte è la sera degli stranieri,
guardati all'alba, quando si lamenterà questo straniero.

Disse: Hafez, perfino i familiari stanno nella stazione dello stupore;
non è strano che lo straniero sieda stanco e povero.