Ghazal 155: Se le vado dietro, suscita tumulti

اگر روم ز پی‌اش فتنه‌ها برانگیزد
ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد

و گر به رهگذری یک دم از وفاداری
چو گرد در پی‌اش افتم چو باد بگریزد

و گر کنم طلب نیم بوسه صد افسوس
ز حقهٔ دهنش چون شکر فرو ریزد

من آن فریب که در نرگس تو می‌بینم
بس آبروی که با خاک ره برآمیزد

فراز و شیب بیابان عشق، دام بلاست
کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد

تو عمر خواه و صبوری که چرخ شعبده باز
هزار بازی از این طرفه‌تر برانگیزد

بر آستانهٔ تسلیم سر بنه حافظ
که گر ستیزه کنی، روزگار بستیزد

Se le vado dietro, suscita tumulti;
se smetto di cercarla, si leva con rancore.

E se su qualche strada, un istante, per fedeltà,
le cado dietro come polvere, fugge come il vento.

E se chiedo mezzo bacio, cento rammarichi
cadono come zucchero dallo scrigno della sua bocca.

Quell'inganno che vedo nel tuo narciso
mescolerà molti onori alla polvere della strada.

Salite e discese del deserto dell'amore sono una trappola di sventura;
dov'è il cuor di leone che non si guardi dalla sventura?

Chiedi vita e pazienza, ché la ruota giocoliera
susciterà mille giochi più strani di questo.

Posa il capo sulla soglia della resa, Hafez,
ché se contendi, il tempo contenderà con te.