Ghazal 176: All'alba la fortuna desta è venuta al mio capezzale

سحرم دولت بیدار به بالین آمد
گفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد

قدحی درکش و سرخوش به تماشا بخرام
تا ببینی که نگارت به چه آیین آمد

مژدگانی بده ای خلوتی نافه‌گشای
که ز صحرای ختن آهوی مشکین آمد

گریه آبی به رخ سوختگان بازآورد
ناله فریادرس عاشق مسکین آمد

مرغ دل باز هوادار کمان‌ابروییست
ای کبوتر نگران باش که شاهین آمد

ساقیا می بده و غم مخور از دشمن و دوست
که به کام دل ما آن بشد و این آمد

رسم بدعهدی ایام چو دید ابر بهار
گریه‌اش بر سمن و سنبل و نسرین آمد

چون صبا گفتهٔ حافظ بشنید از بلبل
عنبرافشان به تماشای ریاحین آمد

All'alba la fortuna desta è venuta al mio capezzale
e ha detto: alzati, ché quel dolce Cosroe è venuto.

Vuota una coppa ed esci lieto a guardare,
per vedere in che foggia è venuta la tua bella.

Da' la mancia della buona notizia, o ritirato che apri la borsa di muschio,
ché dalla piana di Khotan è venuto un cervo muschiato.

Il pianto ha riportato acqua al volto dei bruciati;
il lamento è venuto in soccorso del povero amante.

L'uccello del cuore è di nuovo partigiano di una dalle sopracciglia ad arco;
o colomba, sta' in guardia, ché è venuto il falco.

Coppiere, da' vino e non affliggerti per nemico o amico,
ché secondo il desiderio del nostro cuore quello è andato e questo è venuto.

Quando la nuvola di primavera ha visto come il tempo manca di parola,
il suo pianto è caduto su gelsomino, giacinto e rosa canina.

Quando la brezza ha udito dall'usignolo le parole di Hafez,
è venuta, spargendo ambra, a contemplare le erbe profumate.